பிற மொழிப்படங்கள்... தமிழில்...

Inception (2010) – யாரும் தற்கொலைக்கு முயற்சிக்காதீங்க...

2010-07-17T02:05:00.009+05:30

இதுவரை வெளிவந்த படங்களிலேயே, மிகத்திறமையான, கடினமான, வியக்க வைக்கும் திரைக்கதை கொண்ட படம் எது என்றால், யோசிக்காமல் சொல்லலாம் Memento என்று... இரண்டாம் இடத்தில் என்ன படம் இருந்தாலும் இதன் பக்கத்தில் கூட நெருங்க முடியாது...

இதை மெமெண்டோ பத்தின போஸ்ட்ல சொல்லியிருந்தேன்... அதைக் கொஞ்சம் மாத்திக்குங்க... மெமெண்டோவை அலேக்காக தூக்கி ரெண்டாவ்து இடத்துக்குப் போட ஒரு படம் வந்தாச்சு... படம் பார்த்தவங்களுக்கு எல்லாம் ஃபோன் பண்ணி மூணு மணி நேரம் விவாதிச்சு, இன்னும் ஆச்சரியத்துல பேயடிச்ச மாதிரி உட்கார்ந்து இருக்கேன்... அப்படி ஒரு படம்...

அரை மணி நேரம் உட்கார்ந்து கதை எழுதிட்டு, அதை 10 வருஷமா கிராஃபிக்ஸ் பண்ணற அவதார் மாதிரி படங்களுக்கு நடுவுல, 10 வருஷமா யோசிச்சு ஒரு கதை ரெடி பண்ணி இருக்காரு நோலன்... அந்த உழைப்பு ஒவ்வொரு வசனத்திலும் தெரியுது... மேட்ரிக்ஸ் கான்செப்ட் சூப்பர் மேட்ரிக்ஸ் கான்செப்ட் சூப்பர்-னு பத்து வருஷமா சொல்லிகிட்டு இருந்தோமே... அதெல்லாம் இனி சும்மா... மெமெண்டோவுல ஞாபகங்களைப் பத்தி ஆராய்ச்சி பண்ணினவரு, இதுல கனவுலகத்தைப் பத்தி Ph.D. பண்ணற அளவுக்கு கான்செப்ட் சொல்லி இருக்காரு...

அது என்னான்னா... ஒரு கனவுலகத்தை கம்யூட்டர்லேயே டிஸைன் பண்ணிட்டு, உங்களுக்கு மயக்க மருந்து குடுத்து தூங்க வச்சுட்டு, உங்களை அந்த கனவுலகத்துக்கு ஒயர் வச்சு கனெக்ட் பண்ணிகிட்டு, நம்ம ஹீரோவும் (டி காப்ரியோ) அதே கனவுலகத்துக்கு வந்துடுவாரு... கனவுலயே உங்ககிட்ட இருந்து ஒரு ரகசியத்தை தெரிஞ்சுகிட்டு, சத்தமில்லாம கனவை முடிச்சுகிட்டு போயிடுவாங்க... உங்ககிட்டயோ, என்கிட்டயோ ரகசியம் தெரிஞ்சு ஒன்னும் ஆகப்போறதில்லை... அதுவே பெரிய பிசினஸ்மேன்கிட்ட இருந்து அவங்களோட ப்ளான் எல்லாம் கறந்துட்டா?? அந்த ஐடியா திருட்டு வேலைதான் ஹீரோவோட தொழில்...

ஆனா, ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக அமெரிக்க அரசாங்கம் அவரைத் தேடிகிட்டு இருக்கு... அதுனால அமெரிக்காவுல இருந்து தப்பிக்கறவர், திரும்ப அங்க போகவேமுடியாது.. அங்க போகணும்னு அவருக்கு ஆசை... ஏன்னா, அமெரிக்காவுலதான் அவரோட ரெண்டு சின்ன குழந்தைகள் பாட்டியோட தங்கி இருக்காங்க... பாட்டியோடவா? அப்ப மனைவி? அவங்க தற்கொலை பண்ணிகிட்டாங்க... ஏன்? சொல்றேன்... சொல்றேன்... அந்த தற்கொலைக்கு காரணம் இவர்தான்னு நினைச்சு அமெரிக்க அரசாங்கம் இவரைத் தேடுது...

உலகின் பெரும்பணக்காரர் ஒருத்தர் ஹீரோவுக்கு ஒரு வேலை தர்றாரு... அந்த வேலையை முடிச்சுத் தந்தா, ஹீரோ அமெரிக்கா போறதுக்கு அவரு வழிபண்ணறேன்னு சொல்லறாரு... என்ன வேலை பண்ணணும்னா, அவரோட போட்டி போடற இன்னொரு பணக்காரரோட (Fischer) கனவுல போயி, அவர் மனசுல ஒரு ஐடியாவை பதிச்சுட்டு வந்தா, போட்டிக்காரனோட பிசினஸ் காலியாயிடும்... இதுக்காக, ஹீரோவும் அவரோட அஞ்சு ஆட்களும் 10 மணி நேரம் Fischer–ரோட விமானத்துல போயி, அவருக்கு மயக்க மருந்து குடுத்து கனவுல இறங்குறாங்க... அதுல அவர் மனசை மாத்தறது அவ்வளவு சுலபமில்ல... அது கனவுன்னு அவருக்குத் தெரியாம இருக்கறதுக்காக, கனவுக்குள்ள இன்னொரு கனவு, அதுக்குள்ள இன்னொரு கனவுன்னு மூணு கனவுலகங்கள் ஒரே நேரத்துல... சிலர் ஒன்னுல தூங்கறாங்க... அதே நேரத்துல இன்னொன்னுல சண்டை போடறாங்க... இன்னொன்னுல அடிபட்டு சாகறாங்க... ஒன்னு கார்ல, ஒன்னு ஹோட்டல்ல, இன்னொன்னு பனிமலையிலன்னு எல்லாம் மாத்தி மாத்தி வருது...

ஒவ்வொரு கனவும் ஒவ்வொரு ஆளுடையது... அவங்க விருப்பப்படி பல விஷயங்கள் அதுல நடக்கும்... கனவுல இருக்கப்போ எழுப்பிட்டா, கனவு கலைஞ்சு எல்லாம் பாழயிடும்.. அதுக்காக மயக்க மருந்து போடறாங்க... உலுக்கி எழுப்ப ஒரு டெக்னிக் வச்சுருக்காங்க... திடீர்னு கனவுல கீழே விழற மாதிரி இருந்து முழிச்சுடுவோமே... அப்படி...

நாம தூங்கறப்போ அலாரம் அடிச்சாலும், அது கனவுல நமக்கு ஸ்கூல் பெல் மாதிரி கேக்குமே... அதுமாதிரி, ஒரு கனவுல கீழே விழுந்தா, அது இன்னொன்னுல ஈர்ப்பு சக்தி குறைவான மாதிரி தெரியுது... ஒன்னுல பாம் வெடிச்சா, அது இன்னொன்னுல பனிப்புயலா உணரப்படுது...

கனவுல இருந்து வெளியே வரணும்னா, ஒன்னு யாரவது தூக்கத்துல இருந்து எழுப்பணும், இல்லைன்னா கனவுல நாம சாகணும்... அப்பதான் அதிர்ச்சியில முழிப்பு வரும்... அதுக்காக கனவுல இருந்து வெளியே வரணும்னா, தற்கொலை பண்ணிக்கறாங்க...!!

சரி... கனவெது நிஜமெதுன்னு எப்படி தெரியும்? கனவுல இருக்க வரைக்கும் அது உண்மை மாதிரிதானே தெரியும்... அதுக்காக ஒவ்வொருத்தரும் ஒரு பொம்மை, பம்பரம் இப்படி ஏதாவது ஒன்னு வச்சுருக்காங்க... ஹீரோ அந்த பம்பரத்தை உருட்டி விட்டா நிஜ உலகத்துல சில நொடிகள் சுத்திட்டு நின்னுடும்... அதுவே கனவுன்னா, ரொம்ப நேரம் சுத்தவோ, சுத்திட்டே இருக்கவோ வாய்ப்பு இருக்கு... அதை வச்சுதான் எது கனவு, எது நிஜம்னு கண்டுபிடிக்கறாரு.. இப்படி படம் முழுக்க ஏகப்பட்ட டெக்னிக்...

இன்னொன்னு கவனிச்சு இருக்கீங்களா? பத்து நிமிஷம் தூங்கினாலும், கனவுல ரெண்டு மணி நேரம் இருந்தா மாதிரி இருக்கும்... ஏன்னா கொஞ்ச நேர கனவுலயே, நாம ரொம்ப வேகமா பல விஷயங்களை யோசிக்கறோம்.. அதுனால நமக்கு ரொம்ப நேரம் கனவுல இருந்த மாதிரி தோணுது... அதுவே கனவுக்குள்ள கனவுன்னு, மூணு நாலு கனவு உள்ள போயிட்டா, பத்து நிமிஷ தூக்கம், முதல் கனவுல ஒரு மணி நேரமாவும், அதுக்குள்ள வர்ற ரெண்டாவது கனவுல சில நாட்களாவும், மூணாவது கனவுல சில வருஷமாவும் இருக்க மாதிரி தோணும்...

கனவுல செத்துப்போயி, ஆனா நிஜத்துல மயக்கத்துல இருந்தா, எங்க போறதுன்னே தெரியாம, ஒரு விசித்திரமான கனவுலகத்துல பல வருஷங்கள் இருக்க வேண்டியிருக்கும்... (அதாவது நிஜத்துல சில நிமிஷங்களே, கனவுல சில வருஷங்கள் மாதிரி தோணும்...) முன்னாடி ஒரு தடவை அப்படி மாட்டிகிட்ட ஹீரோவும் அவர் மனைவியும், 50 வருஷம் கனவுலயே வாழ்ந்து இருக்காங்க...!! அதுல இருந்து வெளியே வர கனவுல தற்கொலையும் பண்ணிக்கறாங்க... ஆனா, நிஜ உலகத்துக்கு வந்தும், அதுவும் கனவா இருக்கலாம்னு நினைக்கிற மனைவி, அதுலேயும் தற்கொலை பண்ணிக்கறாங்க...!! செத்துப்போன மனைவியோட ஞாபகமாகவும், அதுக்கு தான்தான் காரணம்னு ஒரு குற்ற உணர்ச்சியோடயும் அலையறாரு ஹீரோ... அவர் கனவுலத்துல சீரியஸான வேலை பார்த்துகிட்டு இருக்கப்போ, அவர் மனைவி வந்து காரியத்தை கெடுத்துடறாங்க... அவங்கதான் செத்துட்டாங்களே?? அப்பறம் எப்படி கனவுலகத்துக்கு வரமுடியும்..? அதாவது, அவர் மனைவியோட ஞாபகம் வந்து அவரை திசை திருப்பறதா அவரே நினைச்சுக்கறாரு... (இருக்குற குழப்பம் பத்தாதுன்னு, ஸ்ப்ளிட் பர்சனாலிட்டி ரேஞ்சுக்கு இது வேற...) அவர் மனைவியோட ஞாபகங்கள்தான் கிட்டத்தட்ட வில்லன் மாதிரி... அதாவது, அவர் மனைவியின் ஞாப்கத்துக்கு ஒரு சீக்ரெட் தெரியக்கூடாதுன்னா, அதை ஹீரோவுக்கே தெரியாம வச்சுருக்கணும்...!!

இதுவரைக்கும் கான்செப்ட் மட்டும்தாங்க சொல்லியிருக்கேன்... கதை இன்னும் நிறைய இருக்கு... அதெல்லாம் நீங்களே பாருங்க... ரெண்டரை மணி நேரம் போறதே தெரியலை... காலி பாப்கார்ன் பாக்கெட்டை கீழே வைக்கிறதுக்கு கூட கவனத்தை திருப்பமுடியலை... அவ்வளவு வேகம், விறுவிறுப்பு... ஆறு நாடுல படமெடுத்தாங்க, படம் முழுக்க ஆக்‌ஷன்தான், இசை பரபரன்னு இருக்கு, டி காப்ரியோ பின்னியிருக்காரு, ஏகப்பட்ட திருப்பங்கள் இருக்கு அப்படின்னு எல்லாம் ஆயிரத்தெட்டு விஷயங்கள் இருக்கு... அதெல்லாம் சொல்லணும்னா மெமெண்டோ மாதிரி பொறுமையா தொடர்பதிவு எழுதணும்...

அந்த பணக்காரனோட மனசுல ஒரு ஐடியாவை பதிக்கணும்ன் சொல்லி, கடைசில படம் முடியும்போது நம்ம மனசுலேயே ஒரு ஐடியாவை பதிச்சுட்டு போயிடறாங்க... ஹீரோ அந்த பணக்காரன்கிட்ட பண்ணற “இன்செப்ஷன்” திட்டம் மாதிரி, இந்த படமே நோலன் நம்மகிட்ட பண்ணற ”இன்செப்ஷன்”-ன்னு தோணுது...

சிக்ஸ்த் சென்ஸ் ரேஞ்சுக்கு ஒரு க்ளைமாக்ஸை எல்லாம் அலட்டாம சாதாரணமா சொல்லிட்டுப் போயிருக்காங்க... படம் முடியறப்போ, தியேட்டர்ல “ஹோ....” அப்படின்னு ஒரு ஆச்சர்ய சத்தத்தை இப்பதான் முதல் முறையா கேக்கறேன்... ஆனா ஒன்னு, அந்த க்ளைமாக்ஸை சீரியஸா எடுத்துகிட்டு ரொம்ப யோசிச்சு யாரும் தற்கொலை பண்ணிகிட்டா, அதுக்கெல்லாம் நான் பொறுப்பில்லை...

இயக்குனர் நோலன்... குப்ரிக்கோட புதுமையையும், ஸ்பீல்பெர்க்கின் வியாபார திறமையையும் கலந்துகட்டி 32 அடி பாயறாரு... Capra, Kubrick, Coppola மாதிரி இயக்குனர்களும், Casablanca, Vertigo, 2001 Space Odyssey, Shining மாதிரி படங்களும் முதல்ல பல வருஷங்கள் யாருமே கண்டுக்காம இருந்து, நாளாக ஆக, இப்பதான் தலையில தூக்கி வச்சு கொண்டாடறாங்க... அதுமாதிரி இன்னும் 50 வருஷம் ஆனாலும், இந்தப்படம் சினிமா வரலாற்றின் முக்கிய படமாக இருக்கும்... இது இன்னுமொரு கமர்ஷியல் ஆக்‌ஷன் குப்பையில்லை... புத்திசாலித்தனமான சினிமாவின் உச்சகட்டம்...

டாய் ஸ்டோரி 3 - 3D [2010] – குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்ல

2010-06-26T00:01:00.003+05:30

முதல் விஷயம்... அனிமேஷன் படம்னா அது குழந்தைகளுக்கு மட்டும்தான்னு நீங்க நினைச்சா, பாவம் நீங்க... வாழ்க்கையில நிறைய சந்தோஷங்களை மிஸ் பண்ணறீங்க... நாமளும் ஒரு காலத்துல குழந்தையாதான் இருந்தோம்.... அந்த சந்தோஷ நினைவுகள் திரும்ப வேணும்னா, அப்பப்போ இந்த மாதிரி படமெல்லாம் பாக்கணும்...

ரெண்டாவது விஷயம்... பிக்ஸார்(PIXAR)... ஹாலிவுட்ல இருக்கற அனிமேஷன் ஸ்டூடியோ... மத்த அனிமேஷன் படங்களுக்கும், பிக்ஸார் அனிமேஷன் படங்களுக்கும் இருக்கற வித்தியாசம் ராமநாராயணன் படத்துக்கும், ஷங்கர் படத்துக்கும் இருக்கற வித்தியாசம் மாதிரி... அவ்வளவு பிரம்மாண்டம்... நுணுக்கம்... உழைப்பு... ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் இவங்க பண்ணற உழைப்பை சொல்ல தனியா ஒரு ப்ளாக் ஆரம்பிக்கணும்... ஹாலிவுட் பாலா அதை 18 போஸ்ட்டா போட்டுருந்தாரு... பிக்ஸார் பத்தி நீங்க அவ்வளவா கேள்விப்பட்டதில்லைன்னா, சாமிகுத்தமாயிடும்... படிச்சுட்டு வந்துருங்க...

டாய் ஸ்டோரி முதல் பாகம் 1995-லயும், ரெண்டாவது பாகம் 1999-லயும் வந்தது... நாம விளையாடுற பொம்மைகளுக்கும் உயிர் இருந்து, நாம பார்க்காதப்போ அதுங்க பேசி, சிரிச்சு, அழுது, சண்டை போட்டு, கும்மி அடிச்சு விளையாடிகிட்டு இருந்தா எப்படி இருக்கும்..? அப்படி ஒரு அழகான கற்பனைதான் படத்தோட தீம்... முதல் பாகத்துல, Andy அப்படின்னு ஒரு மூணு வயசு பையன் வச்சுருக்க விதவிதமான பொம்மைகள் எப்படி லூட்டி அடிக்குதுன்னும், அதுங்கள்ல Andy-க்கு பிடிச்ச கௌபாய் பொம்மை Woody-க்கும், புதுசா வர்ற பொம்மையான Buzz Light Year-க்கும் நடக்கிற சண்டையும் சமாதானமும், ஆக்‌ஷன், காமெடின்னு கலந்து சொல்லியிருப்பாங்க...

ரெண்டாவது பாகத்துல Woody கடத்தப்படறதும், அதைக்காப்பாத்த பொம்மை பட்டாளமே போய், பல பிரச்சினையில மாட்டறதும், கடைசியா புது பொம்மைகளோட திரும்பி வர்றதும்தான் கதை...

இப்போ 11 வருஷத்துக்கு அப்பறம் மூணாவது பாகம்... Andy-க்கு 17 வயசாச்சு... காலேஜூக்கு போகப்போறான்... இந்த பொம்மைகளை தூக்கிப் போட மனசில்லாம, பரணில் எடுத்துவைக்கறப்போ, தவறுதலா குழந்தைகள் காப்பகத்துக்கு குடுக்கப்படுது... முதல்ல சொர்க்கமா தெரியற காப்பகம், ரொம்ப சின்ன வயசு குழந்தைகள் வந்து பொம்மைகளை கொடுமைப்படுத்த ஆரம்பிச்சதும் ரொம்ப கஷ்டமா தெரியுது... அதுல இருந்து பொம்மைகளைத் தப்பிக்க விடாம பண்ணற வில்லன் கரடி பொம்மை வர்றப்போ, கதை விறுவிறுப்பாகுது...

நடுவுல ரெண்டு லவ் ட்ராக், வில்லனின் கூட்டாளி பொம்மைகளின் அட்டகாசம், அங்க இருந்து தப்பிக்க பொம்மைகள் செய்யற ப்ளான், வில்லனுக்கு ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக் அப்படின்னு ஒரு நொடி கூட சோர்வில்லாம பரபரன்னு போகுது படம்... ஏகப்பட்ட கேரக்டர்கள் இருக்குதா... ஒவ்வொண்ணும் குறுக்க வந்து ஏதாச்சும் பண்ணிகிட்டே இருக்குது... அதுனால அடுத்து என்ன வரும்னு கொஞ்சமும் கணிக்கமுடியாத அளவுக்குப் போகுது படம்...

ஒவ்வொரு கேரக்டரையும் உருவாக்க, தனியா ரூம் போட்டு யோசிப்பாங்க போல... கண்ணைத் தனியா கழட்டி வேவு பார்க்கிற Potatohead பொம்மை, ஸ்பானிஷ் பேசி டான்ஸ் ஆடும் Buzz Light Year, அடியாள் பொம்மைகளோட வர்ற கரடி பொம்மை அப்படின்னு ஒவ்வொண்ணுக்கும் தனி ஸ்டைல், பழக்கவழக்கம், ஸ்பெஷல் திறமை, பிடிச்சது, பிடிக்காததுன்னு... அது ஒரு தனி உலகம்... பார்க்க ஆரம்பிச்சா அப்படியே உங்களை உள்ள இழுத்துடும்... அதுதான் பிக்ஸார் ஸ்பெஷல்... பொம்மைகளைப் பார்க்கறப்போ ஏதோ பழைய நண்பர்களை திரும்ப பார்க்கிற மாதிரி இருக்கு...

ஆக்‌ஷன், ரொமான்ஸ், செண்டிமெண்ட், காமெடி, த்ரில்லர், ஹார்ரர் அப்படின்னு எல்லாத்தையும் கலந்து கட்டியிருக்காங்க... இதைவிட அற்புதமான ஒரு கடைசி பாகம் எடுத்துருக்கவே முடியாது... காட்ஃபாதர், லார்ட் ஆஃப் த ரிங்ஸ், ஸ்டார் வார்ஸ் ட்ரைலாஜிக்கு எல்லாம் ஒரு அனிமேஷன் ட்ரைலாஜி சவால் விட முடியும்னு யாரும் நினைச்சு கூட பார்த்துருக்க மாட்டாங்க... சிறந்த அனிமேஷனுக்கான ஆஸ்கரை ஏற்கனவே எழுதி வாங்கிகிட்ட மாதிரிதான்... சிறந்த படத்துக்கும் கடுமையான போட்டியா இருக்கும்...

படத்துல Bonnie அப்படின்னு ஒரு குழந்தை வருது... அந்தக் காப்பகத்துல விளையாட வர்ற, அழகான அமைதியான மூணு வயசு குட்டிப்பாப்பா... வெறும் 5 நிமிஷமே வந்தாலும், கிட்டத்தட்ட 11 பிக்ஸார் படங்கள்லேயே இதுதான் அழகான கேரக்டர்னு சொல்லற அளவுக்கு கொள்ளை அழகு... அந்த குழந்தை வந்தாலே தியேட்டர்ல களை கட்டிடுது... 2001-ல வந்த Monsters Inc படத்துல வர்ற பாப்பாவின முக பாவனைகளையும், இந்த பாப்பாவோட முக பாவனைகளையும் பார்த்தாலே தெரியும்... பிக்ஸார் எந்த அளவுக்கு முன்னேறி இருக்குன்னு... இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல இவங்களோட அனிமேஷன் கேரக்டர்கள் டாம் ஹேங்க்ஸையும், அல் பசீனோவையும் விட நல்லா நடிச்சாலும் நடிக்கும்... சிறந்த நடிப்புக்கான விருது எல்லாம் மனுஷங்க மட்டும்தான் வாங்க முடியுமான்னு விசாரிச்சு வைக்கணும்...

3D எஃபெக்ட் சூப்பர்... கண்ணைக்குத்தற மாதிரியெல்லாம் பயமுறுத்தாம, அமைதியா அந்த உலகத்துக்கு நம்மை இழுத்துட்டு போறாங்க... படம் ஆரம்பிக்கறதுக்கு முன்னாடி, Day & Night அப்படின்னு 5 நிமிஷ பிக்ஸார் குறும்படம் ஒன்னு காமிக்கறாங்க... அதுவும் வழக்கம்போல சூப்பர்...

புள்ளக்குட்டிகளோட இந்த வருஷம் ஒரு படத்துக்கு போகணும்னு நினைச்சீங்கன்னா, இந்த படத்துக்குப் போங்க... படம் முடியும்போது குழந்தைகளுக்கும், உங்களுக்குமான வயசு வித்தியாசம் அதிகம் இருக்காது...

பொம்மைகளை இனி மிஸ் பண்ணப்போறது Andy மட்டுமில்ல... நாமும்தான்...

பி.கு: இதைப் பார்க்கறதுக்கு முன்னாடி, முதல் ரெண்டு பாகம் பார்த்துட்டு போனா, முழு மோட்சம் கிடைக்கும்... நல்லவங்களா இருந்தா டிவிடி வாங்கி பாருங்க... என்னை மாதிரின்னா, டோரண்ட்ல டவுன்லோட் போடுங்க...

Les Diaboliques (The Devils)[1955] – ஃப்ரென்ச் படம்

2010-06-23T23:25:00.001+05:30

ஏதோ ஒரு ஆர்வக்கோளாறுல ‘பிறமொழிப்படங்கள்’-னு பதிவுக்கு பேரு வச்சேனே தவிர, ஹாலிவுட்டைத் தாண்டி வேற எதுவும் எழுதுனபாடு இல்ல... நம்ம கருந்தேள், கீதப்பிரியன் அளவுக்கெல்லாம் நான் உலகப்படம் பார்க்கறது இல்லை... விரல்விட்டு எண்ணிடலாம்... ஆனாலும், ‘பேரு’க்காவது ஒரு பிறமொழிப்படம் எழுதுனியான்னு யாரும் கேட்டுடக்கூடாது பாருங்க... அதுக்குதான் இந்த போஸ்ட்...

உங்களுக்கு Psycho, Rebecca மாதிரி படங்கள் பிடிக்குமா..? சஸ்பென்ஸ் த்ரில்லர் பிடிக்குமா..? அப்படின்னா, இதுக்கு மேல படிக்கவே தேவையில்லை... அப்படியே டவுன்லோடு போடுங்க... ஹிட்ச்காக் எஃபெக்ட்டை விட நல்லாவே இருக்கும்...

த்ரில்லர் படங்கள்ல இருக்கற பயமுறுத்தற இசை, எக்குத்தப்பான கேமிரா கோணம் எல்லாம் இல்லை... வெறும் கதைதான்... அத வச்சே வித்தை காமிச்சுருக்காங்க...

படத்துல முக்கியமா மூணு கேரக்டர்தான்... மூணும் வித்தியாசமான கேரக்டர்கள்... மைக்கேல்-னு ஒரு ஸ்கூல் ஹெட்மாஸ்டர்... கொடுமைக்காரன்... பசங்களுக்கு ஹாஸ்டல்ல சாப்பாடு சரியா போடறதில்ல... பள்ளிக்கூடத்துல போதுமான வசதியில்ல... மொத்தம் பள்ளிக்கூடத்துல நாலு ஆசிரியர்கள்தான்... அதுல ரெண்டு பேரு லேடீஸ்... ஒன்னு அவரோட மனைவி..!! இன்னோன்னு துணைவி..!! இந்த விஷயம் ஊருக்கே தெரிஞ்சதுதான்... இருந்தாலும் அவனுக்கு பயந்து யாரும் எதுவும் பேசறதில்ல...

ஸ்கூல் அவனோட மனைவியோடது... பேரு கிறிஸ்டியானா... அவளுக்கு சின்ன வயசுதான்... இருந்தாலும், ஏதோ குணப்படுத்தமுடியாத வியாதி... பாவம்... அவ ரொம்ப அப்பாவி... பயந்த சுபாவம்... அவளை தினமும் திட்டி, அடிச்சு கொடுமைப்படுத்தறான் மைக்கேல்...

துணைவின்னு சொன்னேனே... அவ பேரு நிக்கோல்... கொஞ்சம் தைரியமானவ... இருந்தாலும், அப்பப்போ மைக்கேல் அவளையும் கொடுமைப்படுத்தறான்...

இந்த மனைவிக்கும், துணைவிக்கும் ஒரு நல்ல understanding இருக்குது... (இது படத்தோட கதைதாங்க... உண்மைக் கதாபாத்திரங்களோடு பொருந்தினால் அதற்கு நிர்வாகம் பொறுப்பேற்காது...) ரெண்டு பேரும் தினமும் மைக்கேல் கிட்ட திட்டு வாங்கறதுனால, அவன் மேல கடுப்புல இருக்காங்க... இது கொஞ்சம் ஓவரா போயி, ஒருநாள் அவனை தீர்த்துக்கட்ட ப்ளான் பண்ணறாங்க... துணைவிதான் எல்லா ப்ளானும் பண்ணறா... மனைவி ரொம்ப பயந்தாலும், அதுக்கு உடன்படறா... பக்காவா ப்ளான் பண்ணி, அவங்க வெளியூர் போன மாதிரி எல்லார்கிட்டேயும் காட்டிகிட்டு, மைக்கேலை பாத்ரூம் தொட்டியில அழுத்தி கொலை பண்ணிட்டு, பள்ளிக்கூட நீச்சல் குளத்துல டெட்பாடியை போட்டுடறாங்க...

அடுத்த நாள் பார்த்தா, டெட்பாடியைக் காணோம்...!! ரெண்டு பேருக்கும் டென்ஷன்... அப்பறம் பார்த்தா, அவன் சாகறப்போ போட்டுருந்த சட்டை சலவைத்துணியோட வருது...!! ஸ்கூல்ல படிக்கற பையன் ஒருத்தன், ஹெட்மாஸ்டர் மைக்கேலை இப்பதான் பார்த்தேன்னு அடிச்சு சத்தியம் பண்ணறான்... சின்னப்பையன் பொய் சொல்லவும் மாட்டான்... இவங்களுக்கு இன்னும் டென்ஷன்... ரெண்டுநாள் கழிச்சு, நிர்வாணமான நிலையில டெட்பாடி ஒரு ஆத்தங்கரையில ஒதுங்கி இருக்குன்னு போலீஸ் கண்டுபிடிக்கறாங்க... இன்னும் டென்ஷன்... இதுக்கு நடுவுல, ஒரு புத்திசாலி போலீஸ்காரன் வேற, ஒவ்வொரு க்ளூவா கண்டுபிடிக்கறான்... ஒருநாள், ஸ்கூல்ல ஒரு குரூப் ஃபோட்டோ எடுத்தா, அதுல மைக்கேலோட முகம் மட்டும் பின்னணியில இருக்குது...!! ஹைப்பர் டென்ஷன்... இவ்வளவு நாள் பேயை நம்பாத துணைவி, இப்போ பயந்து ஊரை விட்டு ஓடறா... மனைவியும் அழுது பயந்து நடுங்கறா...

அன்னைக்கு ராத்திரி..................... அங்கதான் க்ளைமாக்ஸ் வச்சாங்க... ஆங்... அத மட்டும் சொல்லமாட்டேன்... எப்படி அந்த டெட்பாடி வேற இடத்துக்கு போச்சு... பேய் பழிவாங்குதா இல்ல, விஷயம் தெரிஞ்ச வேற யாராச்சும் விளையாடுறாங்களா... எல்லாம் படத்துல பாருங்க...

பழைய தமிழ்ப்படம் “அதே கண்கள்”ல வர்றமாதிரி, படத்தோட முடிவை வெளியே சொல்லாதீங்கன்னு கடைசில போடுறாங்க... ஷ்ஷ்ஷ்...

இப்ப வந்த Usual Suspects, Sixth Sense எல்லாம் பார்த்துட்டு, க்ளைமாக்ஸ்ல ஆஆஆ-ன்னு நின்னோமே... அந்த எஃபெக்ட்டை 50 வருஷம் முன்னாடியே குடுத்துருக்காங்க...

டவுன்லோட் பண்ணறவங்க நல்லா பார்த்துக்குங்க... இது 1955-ம் வருட படம்... 1996-ல இதே கதையை ரீமேக் பண்ணியிருக்காங்க... ஷாரன் ஸ்டோன் வச்சு... ;-) அது ரெம்ப கேவலமா இருந்ததுன்னு கேள்விப்பட்டேன்... அத டவுன்லோட் போட்டுடாதீங்க...

வித்தியாசமான கதாபாத்திரங்களை புரியவைக்கறதுக்காக படம் முதல்ல கொஞ்சம் மெதுவா போகும்... அதுனாலயும், சப்டைட்டில் வச்சு பாக்கறதாலயும், படத்தை பார்க்காம விட்டுட்டா, உலக சினிமாவின் முக்கியமான த்ரில்லர் படத்தை மிஸ் பண்ணுவீங்க... அவ்ளோதான் சொல்லுவேன்...

என்ன விடுங்க... எத்தனை பேரு என்னல்லாம் சொல்லறாங்கன்னு ட்ரெய்லர்லயே பாருங்க...

Memento-வின் புதிர்கள் - பாகம் 3

2010-06-08T23:50:00.003+05:30

முதல் போஸ்ட்ல, இந்தப் படத்துல என்ன ஸ்பெஷல்னும், கதையோட அமைப்பு எப்படி இருக்குதுன்னும் பார்த்தோம்..

ரெண்டாவது போஸ்ட்ல, கதையைப் பார்த்தோம்..

இந்த போஸ்ட்ல, படத்துல இருக்க புதிர்களையும், ஆச்சரியமான விஷயங்களையும் பார்ப்போம்...

நம்பகத்தன்மை இல்லாத விவரிப்பு (Unreliable Narration)

படத்துல நமக்கு கதை சொல்லற கதாபாத்திரமே, பொய் சொல்லற ஒருத்தராகவோ (Usual Suspects) அல்லது இல்லாத விஷயங்களை கற்பனை பண்ணிக்கிறவராவோ (Fight Club) அல்லது மனநோய் இருக்கறவராகவோ (A Beautiful Mind) இருந்தா, நமக்கு சொல்லப்படற கதையே உண்மையான்னு தெரியாது... இந்த வகை விவரிப்புதான் Unreliable Narration... அதேதான் இந்தப் படத்துலயும் வருது... ஹீரோவுக்கே மறந்து போகிற வியாதி... படம் முழுக்க அவருக்கு தோணறதை நமக்கு சொல்லிகிட்டு இருக்காரு... அதையெல்லாம் முழுசா நம்ப முடியாது... மேலே உதாரணம் சொன்ன படங்கள்ல எல்லாம், கடைசியா எது உண்மை, எது ஹீரோவோட கற்பனைன்னு சொல்லிடுவாங்க... ஆனா இந்தப் படத்துல அப்படியெல்லாம் சொல்லாம ஃப்ரீயா விட்டுட்டாங்க... ஆனா, அங்கங்க சில க்ளூ இருக்கு... அத வச்சு சில விஷயங்களை ஊகிக்கலாம்... மத்த விஷயங்களை நமக்கு பிடிச்சா மாதிரி வச்சுக்க வேண்டியதுதான்...

ஹீரோ விவரிக்கறதைதான் நமக்கு படமா காட்டறாங்க... இந்தப் படத்துல பல இடங்கள்ல வேணும்னே செய்யப்பட்ட தவறுகள் ஹீரோவோட விவரிப்பின் நம்பகமின்மையை உணர்த்துது... ஹீரோ வச்சுருக்கற, Teddy-யோட லைசென்ஸ்ல தேதி Februrary 29, 2001 அப்படின்னு இருக்கு... (2001 லீப் வருஷம் இல்ல...) பல இடங்கள்ல ஹோட்டல் பேரு, Teddy-யோட கார் நம்பர் (71U அல்லது 7IU) எல்லாம் எழுத்துப்பிழையோட மாறி மாறி இருக்கு... (இயக்குனர் நோலன் இதையெல்லாம் தெரியாம பண்ணறவர் இல்ல...) இதெல்லாம் ஹீரோ நமக்கு விவரிப்பதை நம்பமுடியாதுன்னு சொல்லறமாதிரி இருக்கு.. அவனோட கற்பனை அல்லது குழப்ப மனநிலையைக் காட்டற மாதிரி இருக்குது...

சரி.. சில கேள்விகளுக்கான விடையைப் பார்ப்போம்...

யாரு இந்த Teddy?

அவன் சொல்லற மாதிரியே போலீஸா இருக்கலாம்...

கெட்ட போலீஸா இருந்தா: Jimmy அப்படிங்கிற போதை மருந்து கடத்துறவன் கிட்ட இருக்கற பணத்தைப் பறிக்க, Jimmy-யைக்கொல்ல முடிவு பண்ணி, அதை அவனே செய்யாம, இப்படி ஞாபக மறதி இருக்கற ஹீரோவை அந்த கொலைக்கு உபயோகப்படுத்தி இருக்கலாம்.. இதுக்குதான் வாய்ப்பு அதிகம்னு நினைக்கிறேன்..
நல்ல போலீஸா இருந்தா: இப்படி பழிவாங்க அலையற ஹீரோ மேல பரிதாபப்பட்டு, ஹீரோ John G-ன்னு ஒருத்தனைக் கொன்னுட்டா, பழிவாங்கும் படலம் முடிஞ்சுடும்னு நினைச்சு, போதைப்பொருள் கடத்தற Jimmy-யை கொல்ல வச்சுருக்கலாம்... (இதைத்தான் Teddy சொல்லறான்...)

போதைப்பொருள் கடத்தற Jimmy-யோட கூட்டாளியா இருக்கலாம்... ஹீரோவை ஏமாத்த, போலியான போலீஸ் அடையாள அட்டை வச்சுருக்கலாம்... ஏன்னா, அந்த ஹோட்டல் ரிசப்ஷன்ல இருக்கறவன் முன்னாடி போலீஸ்னு சொல்ல அவன் பயப்படறான்... Jimmy-யோட பணத்தை சுருட்ட, ஹீரோவை விட்டு Jimmy-யை கொன்னுருக்கலாம்... (க்ளைமாக்ஸ்ல Teddy-யே ஹீரோகிட்ட அவனும் போதைப்பொருள் வச்சுருந்ததா சொல்லறான்... ஆனா அவனையும் நம்பமுடியாது...)
Teddy-யே உண்மையான John G-யா இருக்கலாம்... அவனை ஹீரோ கொல்லறதை தடுக்க, Jimmy-தான் John G-ன்னு பொய் சொல்லி இருக்கலாம்.. (எத்தனை ‘லாம்’...)

நடாலி ஏன் ஹீரோவுக்கு அந்த லைசென்ஸைக் கண்டுபிடிக்க உதவணும்?

ஹீரோ Dodd-ஐ அடிச்சு நடாலிக்கு உதவியதால, அவ திரும்ப நல்ல மனசோட ஹீரோவுக்கு உதவி இருக்கலாம்...
இல்லைன்னா, Teddy-தான் Jimmy-யைக் கொன்னதுன்னு ஊகிச்சு, Teddy-யைக் கொல்ல ஹீரோவுக்கு உதவி இருக்கலாம்...

ஹீரோவோட மனைவி எப்படி இறந்தாங்க?

ஹீரோ சொல்லற மாதிரி கொலை செய்யப்பட்டு இறந்திருக்கலாம்...
Teddy சொல்லற மாதிரி, ஹீரோவோட மனைவிக்குதான் சர்க்கரை வியாதியா இருந்து, அதிக இன்சுலின் போடப்பட்டு இறந்திருக்கலாம்... அதாவது, Sammy-யோட மொத்த கதையும் ஹீரோவோட சொந்தக் கதையா இருக்கலாம்... இதுக்குதான் வாய்ப்புகள் அதிகம்... ஏன்னா, படத்துல சில இடங்கள்ல இதுக்கு க்ளூ இருக்கு..

க்ளூ 1: Sammy-யோட மனைவி இறந்ததுக்கு அப்பறம், அவரை மனநல மருத்துவமனையில சேர்க்கறாங்க இல்ல..? அப்போ கடைசியா Sammy-யைக் காண்பிக்கறப்போ, யாரோ கேமிராவுக்கு முன்னாடி நகர்ந்து போறாங்க.. நகர்ந்து போனப்பறம், ஒரு அரை நொடி Sammy-க்கு பதிலா ஹீரோவைக் காண்பிக்கிறாங்க...!!! சத்தியமா நானும் கவனிக்கலைங்க... IMDB-ல போட்டுருந்தாங்க.... அப்பறம், படத்தை ஃப்ரேம் ஃப்ரேமா ஓட விட்டு பார்த்ததுல தெரிஞ்சது... (Fight Club-லயும் இப்படி ஒரு க்ளூ வரும்.. கவனிச்சு இருக்கீங்களா?) அந்த அரை நொடி காட்சியை நாலு ஃபோட்டோவா எடுத்து போட்டிருக்கேன்...

க்ளூ 2: நடாலி வீட்ல ஹீரோ டிவி பார்த்துகிட்டு இருக்கப்போ, கையில ரிமோட்டை வச்சுகிட்டு இருப்பான்.. கையில சிலவர் மோதிரம் போட்டு இருப்பான்... அந்த கையைப் பார்த்தவுடனே திடீர்னு அவனுக்கு ஏதோ தோணும்... நடுவுல ஒரு அரை நொடிக்கு, அவனுக்கு தோணறதைக் காண்பிப்பாங்க... அது என்னன்னு பார்த்தா, க்ளோஸ் அப்ல ஒரு கை இன்சுலின் ஊசி வச்சுகிட்டு இருக்கறதைக் காண்பிப்பாங்க... அந்தக் கையிலயும் சில்வர் மோதிரம்...!!! அதனால, அவன் மனைவிக்கு சர்க்கரை வியாதி இருந்து இருக்கலாம்.. ஆனா, நல்லா கவனிச்சதுல தெரிஞ்சது, Sammy-யும் அதே மோதிரம் போட்டுருக்காரு... அதே மாதிரி க்ளோஸ்-அப் இன்சுலின் காட்சி மற்றொரு முறை Sammy-யும் அவர் மனைவியையும் வச்சு வருது...

க்ளூ 3: John G-ஐ கொன்னப்பறம் ”கொன்னுட்டேன்” அப்படின்னு பச்சை குத்திக்கறதுக்காக, மார்பில் காலி ஒரு இடத்தை வச்சுருக்கான் ஹீரோ... ஆனா, படத்தின் கடைசிக் காட்சியில, ஹீரோ தன்னோட மனைவியைப் பத்தி சில நொடிகள் நினைச்சுப் பார்க்கிறான்... அந்த சின்ன ஃப்ளாஷ்பேக்ல, அவனோட மார்புல அதே இடத்துல ”I’ve done it”-னு பச்சை குத்தியிருக்கு...!!! அதாவது, அவன் மனைவி இன்சுலின் ஊசியால இறக்கறதுக்கு முன்னாடியே, ஹீரோ உண்மையான John G-ஐ கொன்னுருக்கலாம்..

க்ளூ 4: Sammy-யோட மனைவி அதிக இன்சுலின் போடப்பட்டு இறந்துட்டாங்க... Sammy-க்கு அப்ப நடந்தது எதுவுமே ஞாபகம் இல்லை... அப்பறம் Sammy-யோட மனைவி எப்படி இறந்தாங்கன்னு ஹீரோவால எப்படி இவ்வளவு சரியா விவரிக்க முடியும்? இதுவும் ஒரு க்ளூவா இருக்கலாம்... ஹீரோவோட கற்பனைதான் Sammy அப்படிங்கிறதுக்கு... (இல்லைன்னா, ஹாலிவுட் பாலா போன போஸ்ட் கமெண்ட்ல சொன்ன மாதிரி, ஹீரோவோ, போலீஸோ, Sammy-யோட மனைவியின் போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிபோர்ட்டை வச்சு இதை ஊகிச்சு இருக்கலாம்)

இந்த நாலு க்ளூ வச்சு பார்த்தா, ஹீரோதான் Saamy-யா இருக்கலாம்.... இவனாவே, இவன் மனைவி கொலைசெய்யப்பட்டதா நினைச்சுகிட்டு, பழிவாங்க சுத்திகிட்டு இருக்கலாம்...

இல்லைன்னா, இவனே ஒரு unreliable narrator... இவனோட நினைவில் இருந்து வர்ற இந்த நாலு க்ளூவுமே நம்பகத்தன்மையில்லாம இருக்கலாம்.. அதாவது, Sammy-ன்னு நிஜமாவே யாராவது இருந்து, அப்பப்போ (இந்த க்ளூ வர்ற இடங்கள்ல), இவனே தன்னை Sammy-ன்னு நினைச்சுக்கறதா இருக்கலாம்...

ஹோட்டல்ல இருந்து ஹீரோ யார்கிட்ட ஃபோன்ல பேசறான்? (கருப்பு வெள்ளை காட்சிகள்ல)

அது Teddy-யாதான் இருக்கணும்... Teddy-க்கு Jimmy-யை கொல்லணும்... அதை அவனே செய்யாம, பழிவாங்க சுத்திகிட்டு இருக்கற ஹீரோவுக்கு ஃபோன் பண்ணி, கொலைகாரன் John G ஒரு போதை மருந்து கடத்தறவன்னு பொய் சொல்லி அதை ஒரு தடயமா ஹீரோவை குறிப்பு எழுத வைக்கிறான்... அப்பறமா, Jimmy-தான் அந்த கொலைகாரன்னு சொல்லி, அவனைக் கொல்ல அனுப்பி வைக்கிறான்... (இதுக்கு வேற பதில்கள் இருக்குதா..?)

ஹீரோ சொல்லற Sammy கதையை, ஏற்கனவே பலமுறை தன்கிட்ட சொல்லியிருக்கறதா Teddy சொல்லறான்... அப்பறம் ஏன் கருப்பு வெள்ளை காட்சிகள்ல, ஃபோன்ல திரும்பவும் Teddy ஹீரோகிட்ட Sammy பத்தி கேட்கிறான்?

Teddy, ஹீரோவுக்கு ஃபோன் பண்ணறதோட நோக்கமே, அவன்கிட்ட கொலைகாரன் ஒரு போதை மருந்து விக்கிறவன்னு ஒரு ஆதாரத்தை சொல்லி, ஹீரோவை வச்சு Jimmy-ஐ கொலை செய்யதான்... ஆனா, அந்த ஆதாரம் சரியா தவறான்னு எல்லாம் ஹீரோ யோசிக்கக்கூடாதுன்னு, சில நிமிடங்களுக்கு Sammy பத்தி பேச்சை மாத்திடறான்... அப்பறம் சில நிமிஷங்களில, ஹீரோ யார்கிட்ட ஃபோன் பேசறான்னே மறந்துடறப்போ, Teddy ஃபோனை கட் பண்ணிடறான்... ஆக, Sammy பத்தி பேசி ஹீரோவை சில நிமிடங்கள் திசை திருப்பறான்.. (இதுக்கும் வேற பதில்கள் இருக்குதா...?)

உண்மையான John G யாரு?

தெரியாது... Teddy சொல்லற மாதிரி ஹீரோ John G-ஐ ஒரு வருஷம் முன்னாடியே கொன்னுருக்கலாம்... Teddy காண்பிக்கிற ஃபோட்டோல ஹீரோ சந்தோஷமா சிரிச்சுகிட்டே, மார்பில் அந்த இடத்தை காண்பிக்கிறான்... அந்த ஃபோட்டோ, ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடி, உண்மையான John G-ஐ ஹீரோ கொன்னப்பறம் எடுத்த ஃபோட்டோன்னு Teddy சொல்லறான்... அது உண்மையா இருக்கலாம்...
ஒருவேளை ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடி கொன்னவனும், சரியான John G-ஆ இல்லாம இருக்கலாம்...
Teddy-யே கூட உண்மையான John G-யா இருக்கலாம்...
இல்லை, John G-ன்னு ஒருத்தனே ஹீரோவோட கற்பனையா இருக்கலாம்... ஏன்னா, போலீஸ் அந்த சம்பவத்துல குற்றவாளி யாரும் தப்பிக்கலைன்னு சொல்லறாங்க...

வேற ஏதாச்சும் கேள்வி இருந்துச்சுன்னா பின்னூட்டத்துல கேளுங்க..

கதையை கருப்பு வெள்ளையிலயும், கலர்லயும் இரண்டு வரிசையா மாறி மாறி காண்பிக்கறப்போ, நமக்குத் தேவையான தகவல்களை இரண்டு வரிசையிலேயும் சரியா வெளியிடறாங்க... அதாவது, முதல்ல Teddy-தான் கொலைகாரன் போலவும், நடாலி ரொம்ப நல்லவள் போலவும் இருக்கறது, படம் போகப் போக அப்படியே மாறுது... ஹீரோ அவங்க ரெண்டு பேரையும் எந்த கண்ணோட்டத்துல பார்க்கிறாரோ, அதே கண்ணோட்டத்துல நாமும் பார்க்கிறோம்... நேரா சொல்லியிருந்தா, நடாலி கெட்டவள்னு அவ வர்ற முதல் காட்சியிலேயே நமக்கு தெரிஞ்சுருக்கும்... ஹீரோ எவ்வளவு குழப்பவாதின்னு படத்தின் நடுவுலயே தெரிஞ்சுருக்கும்...

கருப்பு வெள்ளைக் காட்சி கலரா மாறி, ரெண்டு வரிசையும் சேரும் க்ளைமாக்ஸ்ல, பல ட்விஸ்ட்களை வச்சுருக்காங்க... நேரா கதை சொன்னா அந்த ட்விஸ்ட் எல்லாம் பாதியிலேயே தெரிஞ்சுடும்... இந்தப் வரைபடத்தை பார்த்தீங்கன்னா புரியும்...

காட்சிகளை வேகமா வச்சுருக்கறதும், நம்மை அதிகம் யோசிக்க விடாம, ஹீரோவோட குழப்பத்தை நமக்கும் மெயிண்டெய்ன் பண்ணத்தான்...

Memento – இது வெறும் படமல்ல.. ஒரு அனுபவம்... நீங்க சினிமா ரசிகர்னா, வாழ்க்கையில தவறவிடக்கூடாத அனுபவம் இது... ஒருமுறை அனுபவிச்சுப் பாருங்க... ஒரு மாசத்துக்காவது, உங்க நண்பர்கள் கிட்ட இந்த படத்தைப் பத்திதான் புகழ்ந்துகிட்டு இருப்பீங்க..

இதோ.. இந்த விமர்சனம் எழுதறதுக்காக 7வது தடவையோ, 8வது தடவையோ படத்தைப் பார்க்கிறேன்... படத்தோட திரைக்கதை, எடிட்டிங், அர்த்தம் பொதிந்த வசனங்கள், மறைமுக அர்த்தங்கள்னு இன்னமும் என்னை மலைக்க வைக்குது... நூறு முறை பார்த்தாலும் சலிக்காது...

பி.கு.: சொல்லியிருக்கிற எல்லா விஷயங்களுமே என்னுடைய புரிதல்தான்.. சரியாவும் இருக்கலாம்.. தப்பாவும் இருக்கலாம்... இதுவும் unreliable narration-தான்... ;-) தவறா சொல்லியிருந்தா, பின்னூட்டமிடுங்க... மாத்திடலாம்..

ஓகே... டிஸ்கசன் ஸ்டார்ட்...

Memento (2000) - படத்தோட கதை...

2010-06-07T23:35:00.002+05:30

இது முந்தைய போஸ்ட்டோட தொடர்ச்சி... அதுல இந்த படத்துல என்ன ஸ்பெஷல்னும், கதையோட அமைப்பு எப்படி இருக்குதுன்னும் பார்த்தோம்.. இந்த போஸ்ட்ல கதையைப் பார்ப்போம்...

கதை...

கதை புரியற அளவுக்கு, தேவையான காட்சிகளை மட்டும் எழுதியிருக்கேன்...

கருப்புல எழுதி இருக்கறது, கருப்பு வெள்ளைக் காட்சிகள்..

நீலத்துல எழுதி இருக்கறது, கலர் காட்சிகள்...

சிவப்பு கலர்ல நம்பர் போட்டுருக்கதுதான் காட்சிகள் நடந்த கால வரிசை... நேரா படிச்சு புரியலைன்னா, நம்பர் வரிசையில படிச்சுப் பாருங்க...

(1) டைட்டில் போடறப்போ வர்ற காட்சியில, ஹீரோ போலராய்ட் கேமிராவுல எடுத்த ஃபோட்டோவை கையில வச்சுகிட்டு பார்த்துகிட்டு இருக்கான்.. ஃபோட்டோவுல, யாரோ கொலை செய்யப்பட்டு கீழே விழுந்து கிடக்கறாங்க... தெளிவா இருக்கிற அந்த ஃபோட்டோ கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறையுது (அந்த காட்சி ரிவர்ஸ்ல காமிக்கறாங்கன்னு நமக்கு அப்போதான் புரியும்)... படம் ரிவர்ஸ்ல போகப்போகுதுன்னு சொல்லற மாதிரி இந்தக்காட்சி அமைச்சுருக்காங்க...

(18) ஊருக்கு வெளியே தனியா இருக்கிற ஒரு கட்டிடத்துல, Teddy அப்படிங்கிறவனை கொன்னுட்டு, அவனோட உடலை ஃபோட்டோ எடுத்துக்கறான் ஹீரோ... ஏன் கொன்னான்..? எப்படி அங்க வந்தாங்க..? தெரியாது... (பதில் அடுத்த காட்சியில புரியும்)

(17) அடுத்த காட்சி... (அதாவது, அதற்கு முன்னாடி நடந்தது) ஹீரோ தங்கியிருக்கிற ஹோட்டல்ல இருந்து ஹீரோவும், Teddy-யும் கிளம்பறாங்க... அதே யாருமில்லாத இடத்துக்கு கூட்டிட்டுப் போறான்... ஹீரோ வச்சுருக்கிற Teddy-யோட ஃபோட்டோவைப் பார்த்தா, அதுல “Teddy-யை நம்பாதே.. கொன்னுடு”-ன்னு எழுதியிருக்கு... அதுனாலதான் அவனை முதல் காட்சியில கொலை பண்ணியிருக்கான்... சரி... ஏன் Teddy-யை கொல்லணும்னு எழுதியிருக்கு...? நமக்கும் தெரியாது... ஹீரோவுக்கும் தெரியாது... எழுதியிருக்கு... பண்ணறான்.. அவ்வளவுதான்... (இதுக்கான பதில் அடுத்த காட்சியில புரியும்)

(2) படம் முழுக்க ஹீரோவோட விவரிப்புதான் (narration)... ஹீரோ ஒரு ஹோட்டல் அறையில தனியா இருக்கான்... அது என்ன ஹோட்டல், எவ்வளவு நாளா அங்க இருக்கான், எப்படி வந்தான்னு அவனுக்கே தெரியலன்னு நம்மகிட்ட சொல்லறான்... இதுக்கான பதில்கள் எல்லாம் பேப்பர்லயும், அவனோட உடம்புலயும் இருக்கறதைப் பார்க்கறான்..

(16) அடுத்த காட்சி... ஹோட்டல்ல இருக்கற ஹீரோ, அவன் உடம்பில எழுதி இருக்கிறதைப் படிக்கிறான்.. அதுல கொலைகாரன் பேரு John G-ன்னும், அவனோட லைசென்ஸ் நம்பரும் எழுதி இருக்குது... ஹீரோ கையில Teddy-யோட லைசென்ஸும் இருக்குது... அதைப் பார்த்தா, அதுல பேரு John Gammel-ன்னும், கொலைகாரனோட அதே லைசென்ஸ் நம்பராகவும் இருக்குது... இதுல இருந்து Teddy-தான் கொலைகாரன்னு புரிஞ்சுக்கிறான்.. ”Teddy-யை நம்பாதே.. கொன்னுடு”-ன்னு எழுதிக்கிறான்... (போன காட்சியில வந்ததே...) Teddy-க்கு ஃபோன் பண்ணி, அவனை ஹோட்டலுக்கு கூப்பிடறான்... எப்படி அந்த லைசென்ஸ் அவனுக்கு கிடைச்சது? தெரியாது...

(15) அடுத்த காட்சி... ஹீரோ பாக்கெட்ல இருக்கிற குறிப்புல, ஒரு இடத்துல நடாலி அப்படிங்கிற பொண்ணை சந்திக்கணும்னு எழுதி இருக்கு... அந்த இடத்துக்கு போறான்.. நடாலியை சந்திக்கிறான்... ஆனா, ஹீரோவுக்கு அவள் யார்னு தெரியாது... (நமக்கும் தெரியாது) ஹீரோ அவளுக்கு ஒரு உதவி பண்ணதால, அவள் திரும்ப ஹீரோவுக்கு உதவறதா சொல்லறா.. ஹீரோ அவகிட்ட, ஒரு லைசென்ஸ் நம்பர் யாருதுன்னு கண்டுபிடிக்க சொல்லி குடுத்திருக்கான்.. அதை அவள் கண்டுபிடிச்சு, லைசென்ஸை தர்றா.. (அதுதான் Teddy-யோடது) நடாலி ரொம்ப நல்லவளா இருக்கா... ஆனா, ஹீரோ நடாலிக்கு என்ன உதவி பண்ணினான்..? அந்த லைசென்ஸ் நம்பர் எப்படி ஹீரோவுக்கு கிடைச்சது..?

(3) ஹீரோவுக்கு ஏதோ விபத்து ஏற்பட்டு, விபத்துக்கு அப்பறம் நடக்கிற எல்லாமே சில நிமிடங்களுக்குதான் ஞாபகம் இருக்கும்... அதுனால தனக்கு இந்த வியாதி இருக்கு அப்படிங்கிற விஷயமே ஞாபகம் இருக்காது இல்லையா? அதுனால, அவர் கையில பச்சை குத்தி இருக்கிற ”Remember Sammy” என்கிற வார்த்தை முக்கியமானது... அதைப்பார்த்ததும்தான் அவர் விபத்துக்கு முன்னாடி சந்திச்ச Sammy என்பவரை ஞாபகம் வருது... Sammy-க்கும் இதே வியாதிதான்... விபத்துக்கு முன்னாடி, ஹீரோ ஒரு மெடிக்கல் இன்ஸ்யூரன்ஸ் கம்பெனில வேலை பார்த்துருக்கான்... அந்த கம்பெனில இன்ஸ்யூர் பண்ணியிருக்கிற ஒரு நோயாளிதான் Sammy… Sammy-க்கு short term memory loss இருந்ததால, கையில எழுதியிருக்கிற Sammy பேரைப் பார்த்ததும், ஹீரோவுக்கு தனக்கும் அதே வியாதி இருக்கறது புரியுது.. அப்பறம் உடம்புலயும், சுவர்லயும் எழுதி இருக்கிறதைப் பார்த்தும், தினமும் தன்னோட நிலையைப் புரிஞ்சுக்கறான்... அப்போ, அவருக்கு ஃபோன் வருது... ஃபோனை எடுத்து அடுத்த முனையில இருக்கறவர்கிட்ட Sammy பத்தி விவரிக்க ஆரம்பிக்கிறான்..

(14) Dodd அப்படிங்கிற ஒருத்தனை பயங்கரமா அடிச்சுட்டு, அவனை ஃபோட்டோ எடுத்துகிட்டு, நடாலி வீட்டுக்கு வர்றான் ஹீரோ... ஹீரோவுக்கு Dodd-ஐ ஏன் அடிச்சான்னு தெரியல... நடாலிதான் அவன்கிட்ட விளக்கமா சொல்லறா.. அவளுக்கு Jimmy அப்படின்னு ஒரு காதலன் இருந்ததாகவும், அவன் பணத்துடன் Teddy அப்படிங்கிற ஒருத்தனை பார்க்க போனப்போ, காணாமல் போயிட்டதாகவும், அந்த பணத்தைக் கேட்டு Dodd அவளை மிரட்டியதாகவும் சொல்லறா... அதனால, நடாலிதான் Dodd-ஐ அடிக்க ஹீரோவை அனுப்பியதாகவும் சொல்லறா.. அதற்கு நன்றியாக, ஹீரோ தேடிகிட்டு இருக்க John G அப்படிங்கிற கொலைகாரனோட லைசென்ஸ் நம்பரை வச்சு யாருதுன்னு கண்டுபிடிச்சுத் தர்றதா சொல்லறா... ஏன் அவன் நடாலியை வீட்டுக்கு வந்தான்..?

(13) ஹீரோ ஏதோ ஒரு ஹோட்டல் அறையில தூங்கி எழுந்திருக்கிறான்... அங்கே Dodd-னு ஒருத்தனை அடிச்சு கட்டிப் போட்டுருக்கான்... அது எந்த அறை, அவன் யார்னு எதுவுமே தெரியல ஹீரோவுக்கு... அவன் Dodd-ன் ஃபோட்டோ வச்சுருக்கான்... அதுல, “அவனை அடிச்சு அனுப்பிட்டு, நடாலியை சந்திக்கவும்”-னு எழுதியிருக்கு... அப்போ அங்கே Teddy வர்றான்... அவனோட உதவியோட, Dodd-ஐ ஊருக்கு வெளியே அனுப்பிவிட்டு, நடாலியை சந்திக்கப் போறான்... ஏன் Teddy அங்கே வந்தான்..?

(4) ஹீரோ விவரிக்கற அந்த ஃப்ளாஷ்பேக்.. Sammy-யோட மனைவிதான் இன்ஸ்யூரன்ஸ் பணத்தை வாங்க அலையறாங்க.. பணம் குடுக்கறதுக்கு முன்னாடி, வியாதி உண்மைதானான்னு செக் பண்ணறதுக்கு, ஹீரோவை அனுப்பறாங்க... ஹீரோ Sammy-க்கு பல டெஸ்ட் வச்சு அவரோட நோய் உடல்ரீதியானது இல்ல, மனரீதியானது, அதனால இன்ஸ்யூரன்ஸ் தரமுடியாதுன்னு சொல்லிடறான்...

(12) ஹீரோ ஒரு ஹோட்டல் அறையில யாருக்கோ காத்திருக்கிறான்... Dodd அங்கே வர்றான்... ஹீரோ அவனை அடிச்சு கட்டிப்போடறான்... ஹீரோவோட பாக்கெட்ல நடாலி எழுதின குறிப்பு இருக்கு... அதுல “Dodd-ஐ Teddy-யிடம் அனுப்பி வைக்கவும் அல்லது அடித்து விரட்டவும், இப்படிக்கு நடாலி”-ன்னு எழுதியிருக்கு... Dodd-ஐ ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்து, அதில் ” அவனை அடிச்சு அனுப்பிட்டு, நடாலியை சந்திக்கவும்”-ன்னு எழுதிட்டு, Teddy-க்கு ஃபோன் பண்ணி அவசரமா வரசொல்லறான்... அவன் வர்றதுக்குள்ள தூங்கிடறான்... ஏன் ஹீரோ நடாலிக்கு உதவணும்...?

(11) ஹீரோ நடாலியோட வீட்டில் அவசரமா எதையோ எழுத, பேனாவைத் தேடிகிட்டு இருக்கான்... பேனா ரொம்ப நேரமா கிடைக்கல... அதுக்குள்ள என்ன எழுதணும்னே மறந்துடுது... அப்போ அங்கே நடாலி உதட்டில் ரத்த காயத்தோட வர்றா... Dodd-தான் அவளை அடிச்சதாகவும், ஹீரோ அவளுக்கு Dodd-கிட்ட இருந்து தப்பிக்க உதவி செய்யணும்னு சொல்லறா... அவமேல பரிதாபப்பட்டு, அவன் Dodd-ஐ அடிக்க அவன் தங்கியிருக்கிற ஹோட்டலுக்கு கிளம்பறான்... ஹீரோ என்ன எழுத பேனா தேடிகிட்டு இருந்தான்..?

(5) Sammy-யோட மனைவிக்கு சர்க்கரை வியாதி.. தினமும் இன்சுலின் ஊசி போடணும்... ஆனா, அதிக ஊசி போட்டாலும் உயிருக்கே ஆபத்து... உண்மையிலேயே Sammy-க்கு சில நிமிஷத்துல மறக்கற வியாதி இருக்கான்னு தெரிஞ்சுக்கறதுக்காக, 5 நிமிஷ இடைவெளியில திரும்ப திரும்ப Sammy-யை இன்சுலின் ஊசி போட சொல்லறாங்க.. Sammy-யும் எந்த ஞாபகமும் இல்லாம பலமுறை தொடர்ந்து ஊசி போடறதால அவரோட மனைவி இறந்துடறாங்க... Sammy-யை மனநல மருத்துவமனையில சேர்க்கப்படறாரு..

(10) ஹீரோ நடாலியோட வீட்டில் இருக்கான்... அப்போ நடாலி அங்கே வந்து, Dodd அவளைத் துரத்தறதாகவும், அவன்கிட்ட இருந்து காப்பாத்தினா பணம் தர்றதாகவும் சொல்லறா... ஹீரோ, தான் பணத்துக்காக வேலை பார்க்கிற அடியாள் இல்லைன்னு சொல்ல, பெரிய வாக்குவாதம் நடந்து, ஹீரோ நடாலியை அடிச்சுடறான்... அவளுக்கு உதட்டில் ரத்தம் வருது... அவள் அவனை திட்டிட்டு, அஞ்சு நிமிஷத்துல எல்லாம் மறந்துடுவன்னு சொல்லிட்டு, வீட்டுக்கு வெளியே போய் அஞ்சு நிமிஷம் நிக்கிறா... அவன் நடாலியின் ஃபோட்டோவில் அவள் கெட்டவள்னு எழுதணும்னு பேனா தேடறான்... (அதாவது முந்தைய காட்சியில சொன்னது பொய்.. நடாலியை Dodd அடிக்கல.. ஹீரோதான் அடிச்சுருக்கான்... அதையே மறந்துட்டான்...) நடாலியை ஹீரோவுக்கு எப்படி தெரியும்..?

(6) ஃபோன்ல அந்த முனையில இருக்கிறவன், ஹீரோவோட மனைவி இறந்ததைப் பத்தி கேட்கறான்... ஹீரோ, அவனோட மனைவி ரெண்டு பேரால தாக்கப்பட்டு இறந்துட்டதாகவும், காப்பாத்தப் போன ஹீரோவை ஒருத்தன் அடிச்சதுல, இந்த வியாதி வந்ததாகவும் சொல்லறான்... வந்த ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தன் செத்துட்டதாகவும், John G அப்படிங்கிற இன்னொருத்தன் தப்பிச்சுட்டதாகவும் சொல்லறான்... ஆனால், போலீஸ் ஒரே ஒருத்தன்தான் வந்ததாக சொல்லி கேஸை மூடிட்டாங்கன்னும், அதனால இவனே கொலைகாரனைக் கண்டுபிடிக்கப்போறதாகவும் சொல்லறான்.. அந்த கொலைகாரனோட சில அடையாளங்களை ஹீரோ சேர்த்து வச்சுருக்கான்.. மறுமுனையில இருக்கிறவர், அந்த கொலைகாரன் ஒரு போதை மருந்து விக்கிறவன்னு சொல்லறான்.. ஹீரோ அதையும் அந்த குறிப்புல எழுதிக்கிறான்.. ரொம்ப நேரம் பேசினதுல, மறுமுனையில பேசறது யாருன்னே மறந்துடுது ஹீரோவுக்கு.. யாருன்னு கேட்டா, ஃபோன் கட் ஆகிடுது..

(9) ஹீரோ ஒரு கார்ல ஏறி உட்கார்றான்.. அவனோட பாக்கெட்ல, Bar-ல நடாலியை சந்திக்கச் சொல்லி ஒரு குறிப்பு எழுதி இருக்கு... அங்கே போய் நடாலியை சந்திக்கிறான்... நடாலி முதல்முறையாக ஹீரோவை சந்திக்கிறா... ஏன் அங்கே வந்திருக்கான்னு அவளுக்கும் தெரியல... அவனுக்கும் தெரியல... ஆனா, அவன் வச்சுருக்க குறிப்பு, நடாலி அவளோட காதலன் Jimmy-க்கு எழுதியது... ஹீரோ போட்டிருக்க ட்ரஸ்ஸும், அந்த காரும் Jimmy-யோடது.. அதனால, Jimmy-க்கு என்ன ஆச்சுன்னு சந்தேகப்பட்டு, ஹீரோவை வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறா.. Jimmy-க்கு என்ன ஆச்சு? Jimmy-யோட கார் ஹீரோவுக்கு எப்படி கிடைச்சது?

(7) இந்த ஃபோன் விஷயத்தை ஹீரோ மறக்கறப்போ, திரும்பவும் ஒரு ஃபோன் வருது... பேசறவன் தான் ஒரு போலீஸ் அதிகாரின்னும், ஹீரோவோட மனைவியைக் கொன்ன போதை மருந்து விக்கிறவனைப் பத்தின தகவல் வச்சுருக்கதாவும் சொல்லறான்.. அவன் பேரு Teddy-ன்னு சொல்லறான்.. அவனை சந்திச்சு ஹீரோ கொலைகாரனைப் பத்தின தகவல்களை வாங்கிகிட்டு, அவன் சொல்லற, யாருமில்லாத ஒதுக்குப்புறமான இடத்துக்கு தனியா போறான்... அங்கே வர்ற Jimmy அப்படிங்கிற போதை மருந்து விக்கிறவனைக் கொன்னுட்டு, அவன் உடலை ஃபோட்டோ எடுத்துக்கறான்... Jimmy-யோட உடையை எடுத்து போட்டுக்கிறான் ஹீரோ... அவன் எடுத்த போலராய்ட் ஃபோட்டோ கொஞ்சம் கொஞ்சமா கலரா மாறுது.. கூடவே கருப்பு வெள்ளைக் காட்சி, கலர் காட்சியா மாறுது...

இதுக்கப்பறம் முக்கியமான ட்விஸ்ட் வருது...

(8) அங்கே Teddy வர்றான்... Teddy யாருன்னே மறந்துட்ட ஹீரோ, அவனையும் அடிக்கிறான்... ஹீரோவோட மனைவியைக் கொன்னது யாருன்னு கேக்கறான்... அப்போதான், Teddy ஒரு உண்மையை சொல்லறான்.. உண்மையில ஹீரோவோட மனைவி அந்த சம்பவத்துல இறக்கவேயில்லை...!! அந்த சம்பவத்துல, ஹீரோவுக்கு மட்டும்தான் அடிபட்டது... ஹீரோவோட மனைவிக்கு எதுவும் ஆகல...

Sammy-ன்னு யாரும் கிடையாது...!! அது ஹீரோவோட கற்பனை... ஹீரோவோட மனைவிக்குதான் சர்க்கரை வியாதி... அவனோட சொந்த கதையைதான் Sammy-ன்னு வேற யாருடைய கதை மாதிரி சொல்லிகிட்டுத் திரியறான்... ஹீரோவோட மனைவி செத்தது அதிக இன்சுலின் போட்டதினால..!! அது மட்டும் இல்லை... உண்மையான John G-ஐ ஒரு வருஷம் முன்னாடியே ஹீரோ கொன்னுருக்கான்... ஆனாலும், கொன்னதை மறந்துபோய் திரும்பவும் John G-ஐ தேடி அலைஞ்சுருக்கான்... அந்த சமயத்துல Jimmy அப்படிங்கிற போதைமருந்து விக்கிறவனைப் பத்தி Teddy-க்கு தெரியவர, Jimmy-ஐ கொல்ல, ஹீரோவை பயன்படுத்திக்கிறான் Teddy..!!

இது எல்லாத்தையும் Teddy சொன்னப்பறம், ஹீரோவுக்கு அவனோட மனைவிக்கு சர்க்கரை வியாதி இருந்ததுன்னு ஞாபகம் வருது... இருந்தாலும் ஞாபகத்தை மாத்திகிட்டு இல்லவே இல்லைனு சாதிக்கிறான்... Teddy சொல்லறதெல்லாம் பொய்னு சொல்லறான்...

ஹீரோவைப் பொறுத்தவரை பழிவாங்கிறதுதான் அவன் வாழ்க்கையோட லட்சியம்... அவன் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்க, திரும்பவும் யாரையாவது பழிவாங்கணும்... அதுனால, Jimmy-ஐ கொன்னதை எடுத்த ஃபோட்டோவை எரிச்சுடறான்... திரும்பவும் யாரையாவது பழிவாங்கணும்னு நினைக்கிறான்...

ஹீரோவுக்கு அடுத்ததா ஒரு John G-ஐ தேடணும்... Teddy-யோட ஒரிஜினல் பேரு John Gammel-தானே... அதுனால அவன்தான் அடுத்த John G-ன்னு முடிவு பண்ணறான்... Teddy-யோட ஃபோட்டோல, “அவனை நம்பாதே..”-ன்னு எழுதறான்.. அவனோட லைசென்ஸ் நம்பரை குறிச்சுக்கிறான்.. Jimmy-யோட கார்ல ஏறி கிளம்பறான்..

அவ்ளோதாங்க... சுபம்..

ஆனா, விடையளிக்கப்படாத பல கேள்விகள் மனசுல ஓடிட்டு இருக்கு...

ஹீரோவோட மனைவி எப்படி இறந்தாங்க?
Teddy போலீஸ்தானா?
ஹோட்டல்ல இருந்து ஹீரோ யார்கிட்ட ஃபோன்ல பேசறான்?
உண்மையான John G யாரு?
Jimmy-க்கும் Teddy-க்கும் என்ன சம்பந்தம்..?

இதுக்கான பதில்கள், பல மறைமுகமான விஷயங்கள், ஆச்சரியமான தகவல்கள் எல்லாம் அடுத்த போஸ்ட்ல பார்ப்போம்... நாளைக்கே...

Memento (2000) – இது வெறும் படமல்ல... ஒரு அனுபவம்...

2010-06-06T22:55:00.004+05:30

விமர்சனத்தின் நீளம் கொஞ்சம் அதிகம்... அதனால, மூணு பாகமா பிரிச்சு இருக்கேன்... முதல் பாகம் இந்த இடுகையில்...

இந்த படத்தைப் பத்தி கேள்விப்பட்டும், படம் பார்க்காதவங்க சொல்லற காரணங்கள் இதுதான்...

· ”கஜினியோட ஒரிஜினல்தானே... அதான் தமிழ்லயே பார்த்தாச்சே... அதை எதுக்கு இங்க்லீஷுல வேற பார்த்துகிட்டு...”

· ”கதை தெரிஞ்சுடுச்சு... அதான் பார்க்கல...”

· ”ரொம்ப குழப்பமா இருக்கும்னு சொன்னாங்க...”

· ”கொஞ்சம் பார்த்தேன்... ஒன்னும் புரியல... நிறுத்திட்டேன்...”

இதுல ஒன்னுதான் உங்க பதிலுமா..? அப்ப உங்களுக்காகதான் இந்த பதிவே...

இது கஜினி இல்லை:

வேர்ல்ட் கப் கிரிக்கெட்லயும் மூணு ஸ்டெம்ப், பேட், பால் எல்லாம் வச்சுதான் விளையாடறாங்க... உங்க தெருவுல விளையாடற சின்னப்பசங்களும் மூணு ஸ்டெம்ப், பேட், பால் எல்லாம் வச்சுதான் விளையாடறாங்க... தெருவுல நடக்கற கல்லி கிரிக்கெட் பார்த்தா, வேர்ல்ட் கப் பார்த்த மாதிரி ஆகிடுமா..? அது ரெண்டுக்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம் இருக்கோ, அவ்வளவு வித்தியாசம் இருக்கு கஜினிக்கும் மெமெண்டோவுக்கும்...

1. சில நிமிஷங்கள்ல நடந்ததை மறந்துபோற ஹீரோ...

2. அவர் எப்பவும் வச்சுருக்கற போலராய்ட்(Polaroid) கேமிரா...

3. உடம்புலயும், வீட்டு சுவர்லயும் கிறுக்கல்கள்...

இந்த மூணு விஷயங்களைத்தவிர ரெண்டு படத்துக்கும் வேற எந்த ஒற்றுமையும் கிடையாது.. 1008 வித்தியாசங்கள் இருக்கு... (இந்த மூணு விஷயங்களைத் தாண்டி வேற எதுவும் புரிஞ்சுருக்காது...)

இது படமல்ல, ஒரு அனுபவம்:

நீங்க எத்தனை படம் வேணும்னாலும் பார்த்திருக்கலாம்... ஆனா ஒரு 3-D படம் பார்க்கிற மாதிரி வருமா? அது ஒரு தனி அனுபவம்... புதுமையான அனுபவம்... சொன்னாலோ, படிச்சாலோ புரியாது... அனுபவிக்கணும்... அதே மாதிரிதான் மெமெண்டோவும்... புதுமையான குழப்ப அனுபவம்... அவதார் பார்க்கிறப்போ, ரெண்டு மணி நேரம் பண்டோரா கிரகத்துக்கே போயிட்டு வந்த மாதிரி இருக்குமே... அது மாதிரி, இதுல ஹீரோவோட குழப்பத்தை நீங்களே அனுபவிப்பீங்க... இதுவரை இப்படி வேறெந்த படமும் வந்ததில்லை...

எதுக்காக நம்மைக் குழப்பணும்?

இதுக்கான காரணத்தை போன பதிவுலயே ஓரளவு பார்த்தோம்...

படத்தோட நோக்கம் காதலியைக் கொன்னவனை பழிவாங்கும் ஹீரோவைக் காட்டறது இல்லை... காதலி எப்படி செத்துப்போனா..? யாரு கொன்னாங்க..? ஹீரோவுக்கு எப்படி இந்த வியாதி வந்தது..? வில்லன் கடைசில என்ன ஆனான்..? இந்த விஷயங்களைப் பத்தி எல்லாம், டைரக்டருக்கு கவலையே இல்லை... கடைசி வரை இதையெல்லாம் அவர் நமக்கு சொல்லப்போறதும் இல்லை...

படத்தோட நோக்கமே short term memory loss அப்படின்னு செல்லமா அழைக்கப்படுகிற, anterograde amnesia அப்படிங்கிற வியாதி வந்தா எப்படி இருக்கும்னு நமக்கு புரியவைக்கணும்... அவ்வளவுதான்... அதனால ஹீரோவோட குழப்பத்தை நாமும் அனுபவிக்கணும்...

ஆனா, கடைசி வரை குழப்பமாவே இருக்கும்னு நினைக்காதீங்க... நமக்குதான் short term memory loss இல்லையே... அதுனால, கொஞ்சம் கொஞ்சமா புரிய ஆரம்பிச்சு, படம் முடியறப்போ முழுசா புரிஞ்சுருக்கும்.. புரியறப்போ, ஒரு தெளிவு வரும்... இப்படி ஒரு படமான்னு ஒரு ஆச்சரியம் வரும்... குறுக்கெழுத்துப் புதிரையோ, Sudoku-வையோ முடிச்சா ஒரு சந்தோஷம் வரும் பாருங்க... அதுவும் வரும்..

கதை அமைப்பு

ஹீரோவுக்கு சில நிமிஷங்கள்லயே நடந்தது மறந்துடும்கிறதால, யார் நண்பர், யார் எதிரி, யாரை நம்பலாம் நம்பக்கூடாதுன்னு எதுவுமே புரியாது அவருக்கு… படத்தை நேரா சொன்னா, நல்லவங்க யாரு கெட்டவங்க யாருன்னு நமக்கு தெரிஞ்சுடும்... ஹீரோவுக்கு இருக்கிற குழப்பம் நமக்கும் இருக்கணும்னு, படத்துல கதையை Reverse-ல சொல்லறாங்க... அதாவது முதல் காட்சியே, கிட்டத்தட்ட climax மாதிரிதான்... அந்த காட்சில, அவரு சாகடிக்கறது வில்லன்தானா இல்ல போலீஸான்னு அவருக்கே கொஞ்சம் குழப்பம்தான்... நமக்கும்தான்… அடுத்த காட்சில அவருக்கு உதவி செய்யற பொண்ணு நல்லவளா இல்ல கெட்டவளான்னு அவருக்கும் கொஞ்சம் குழப்பம்… நமக்கும் கொஞ்சம் குழப்பம்... இப்படி போகுது கதை…

ஆனா ஒரு introduction கூட இல்லாம இப்படி ரிவர்ஸ்ல கதை சொன்னா ரொம்ப குழப்பிடுமே..! அதனால, ஒவ்வொரு reverse காட்சிக்கு நடுவிலேயும் ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக் ஓடுது... (கருப்பு வெள்ளையில், ஆனால் ஃப்ளாஷ்பேக் reverse-ல இல்ல… நேராக...) அதுல ஹீரோ தனக்கு எப்படி இப்படி ஆச்சுன்னு சொல்றாரு. மொத்தம் 44 காட்சிகள்… 22 காட்சிகள் கலரில்... 22 ஃப்ளாஷ்பேக் காட்சிகள் கருப்பு வெள்ளையில்... தற்போது நடக்கும் 22 காட்சிகளை A முதல் V வரையும் (A முதலில் நடந்தது, V பின்னர் நடந்தது), ஃப்ளாஷ்பேக் 22 காட்சிகளை 1 முதல் 22 வரையும் வைத்துக்கொண்டால் (1 முதலில் நடந்தது, 22 பின்னர் நடந்தது), இப்படித்தான் போகிறது படம்: 1 V 2 U 3 T 4 S 5 R 6 Q ….. 20 C 21 B 22/A. அதென்ன 22/A..? கருப்பு வெள்ளைக்கும், கலருக்கும் ஒரு தொடர்பு இருக்கணும் இல்ல... கடைசி கருப்பு வெள்ளைக் காட்சி, அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா கலரா மாறுது... முதல்முறை இதை புரிஞ்சுக்க கஷ்டமா இருக்கலாம்... ஆனா, மெமெண்டோ மாதிரி ஒரு once-in-a-generation படத்தைப் பார்க்க, கஷ்டப்படலாம்... தப்பேயில்லை...

(படம்:Wikipedia)

மேலே இருக்கிற படத்துல, நீல கலர்ல இருக்கிற நம்பர்களும், சிவப்பு கலர்ல இருக்கிற எழுத்துக்களும்தான் காட்சிகள்... கீழே இருந்து மேலே போனா, எந்த வரிசையில வருதுன்னு பாருங்க... 1, 2, 3, .... 21, 22, A, B, C, …. T, U, V. இதுதான் காட்சிகள் நடந்த காலவரிசை... ஆனா, படத்தில நமக்கு காட்டப்படற வரிசை இடமிருந்து வலமாக... 1, V, 2, U, ... 20, C, 21, B, 22, A அப்படி... படம் பார்க்கிறப்போ இதைப் புரிஞ்சுக்கறது உதவியா இருக்கும்...

அதாவது கதையில நடுவுலயே முக்கியமான ட்விஸ்ட் வருது... கதையை நேரா சொல்லறப்போ, அந்த ட்விஸ்ட் பாதிலயே வந்துரும்... ஆனா, அப்ப்டி நேரா சொல்லாம, முதல் பாதியின் முதல் காட்சி, இரண்டாவது பாதியின் கடைசிக்காட்சி, முதல் பாதியின் இரண்டாவது காட்சி, இரண்டாவது பாதியின் கடைசிக்கு முந்தைய காட்சி, அப்படின்னு இரண்டு பாதியையும் மாற்றி மாற்றிகாட்டி இருக்காங்க... முன் பாதி நேராவும், பின் பாதி ரிவர்ஸ்லயும் வர்றதால, ரெண்டும் வந்து கதையோட நடுவுல முட்டிக்குது... அங்கதான் ட்விஸ்ட் வச்சுருக்காங்க...

கதையும், ட்விஸ்ட்டும் இரண்டாவது பாகத்தில்... நாளைக்கு...

ட்ரெய்லர் இங்கே...

Christopher Nolan-னும் அரை டஜன் குழப்பங்களும்

2010-05-31T22:50:00.004+05:30

பேரு: கிறிஸ்டொஃபர் நோலன்

வயசு: 39

தொழில்: ஹாலிவுட்ல ஒரு முக்கியமான இயக்குனர்

எடுத்தது: 6 படங்கள், Following (1998), Memento (2000), Insomnia (2002), Batman Begins (2005), Prestige (2006), The Dark Knight (2008) (இதுல 4 IMDB Top 250-ல இருக்கு...)

பொழுதுபோக்கு: படம் பார்க்கறவங்களோட மூளையைக் குழப்பறது

பிடிச்சது: மனநோய் இருக்கற கதாபாத்திரங்களை

பிடிக்காதது: Linear-ஆ இருக்கற படங்களை

சிறப்பம்சம்: அதைத்தான் இந்த பதிவுல தெரிஞ்சுக்கப்போறீங்க..

சில படங்கள்ல பார்வையாளனை சிரிக்கவச்சே வயிறு வலி வரவழைச்சுடுவாங்க.. சில படங்கள்ல பயமுறுத்தியே ஹார்ட் படபடன்னு அடிச்சுக்கும்.. கிறிஸ்டொஃபர் நோலன் கொஞ்சம் வித்தியாசம்.. பார்வையாளனின் மூளையோட விளையாடறவர்.. எப்படின்னு பார்ப்போம்..

Non-linear கதை:

Non-linear-னா என்னன்னு தெரிஞ்சவங்க இந்த பாராவை ஸ்கிப் பண்ணிடுங்க.. படத்துல இருக்கற காட்சிகள் அல்லது அத்தியாயங்கள், எந்த காலவரிசையில நடந்ததோ, அதே வரிசையில வராம, மாத்தி மாத்தி வந்ததுன்னா அதுதான் non-linear.. ஃப்ளாஷ்பேக் கொஞ்சம் வேறவகை.. அதாவது 1234567 இதுதான் 7 காட்சிகள் நடந்த வரிசைன்னா, படத்துல வர்றது 23414567 அப்படின்னு வரும்.. இதுல 4 ரெண்டு தடவை இருக்கே..? அதாவது 4வது காட்சிக்கு நடுவுல யாராவது ஒரு கதாபாத்திரம் முன்னாடி நடந்ததை நினைச்சுப்பார்க்கிற மாதிரியோ, இல்ல யார்கிட்டயோ சொல்லற மாதிரியோ வரும்.. ஃப்ளாஷ்பேக் (1வது காட்சி) முடிஞ்சவுடனே விட்ட இடத்துல இருந்து நிகழ்காலக்கதை (4வது காட்சி) திரும்ப தொடரும்.. non-linear அப்படியில்ல.. எந்த கதாபாத்திரமும் நினைச்சுப் பார்க்கற மாதிரியோ, சொல்லற மாதிரியோ வராது.. 1234567 இதுதான் நடந்த வரிசைன்னா, படத்துல வர்றது 4271365 மாதிரி மாத்தி மாத்தி வரும்.. நாமதான் குத்துமதிப்பா புரிஞ்சுக்கணும்..

நோலன் எடுத்த ஆறு படங்கள்ல, Following, Memento, Prestige இந்த மூனும் non-linear. நம்ம Quentin கூடதான் non-linear படம் எடுக்கறாரு.. ஆனா இந்த விஷயத்துல Nolan தான் பெரிய ஆளு.. (இதுக்கு எத்தனை பேரு என்னை அடிக்கப்போறாங்களோ..)

சில பேர் கதை சொல்லிட்டு இருக்கும்போது ஏதாவது ஒரு விஷயத்தை சொல்ல மறந்துடுவாங்க.. பின்னாடி தேவைப்படும்போதுதான், அடடா அதை சொல்ல மறந்துட்டேனே அப்படின்னு, விட்ட சீனை சொல்லுவாங்க.. க்வெண்டினோட Reservoir Dogs, Kill Bill ரெண்டு படத்துலயும் வர்ற non-linear கிட்டத்தட்ட இந்த வகைதான்.. புரிஞ்சுக்கறது ரொம்ப சுலபம்.. அதுமட்டுமில்லாம பெரும்பாலான படங்கள்ல non-linearity வர்றதே படம் பார்க்கறவங்களுக்கு சில காட்சிகளை சொல்லாததால கதையில வர்ற ஆர்வம்தான்..

ஆனா Memento படத்துல non-linear டெக்னிக்கை பயன்படுத்துனதுல ஒரு புரட்சின்னுதான் சொல்லணும்.. இது எவ்வளவு முக்கியமானதுன்னு சொல்ல கொஞ்சம் திரைப்பட வரலாற்றில நடந்த சில சம்பவங்களை பார்க்கவேண்டி இருக்குது..

1890-கள்ல வந்த படங்கள் ஊமைப்படங்களாகவே இருந்தது.. அப்பறம் கதாபாத்திரம் சோகமா இருந்தா, அதே சோகத்தை பார்க்கிறவங்களுக்கும் கொண்டு வரணும்னு, சோகமா வயலின் இசையை சேர்த்தாங்க..

1920-கள்ல சில படங்கள்ல த்ரில் சேர்க்கிறதுக்காக, முன்னாடி நடந்த மர்மமான ஒரு விஷயத்தை சொல்லற மாதிரி ஃப்ளாஷ்பேக் கொண்டுவந்தாங்க..

1954-ல வந்த Rear window படத்துல, கால் உடைஞ்ச ஹீரோ படம் முழுக்க நகர முடியாம ஒரே ரூம்ல ஒரே நாற்காலியில உட்கார்ந்துகிட்டு, எதிர்வீட்டை நோட்டமிட்டுகிட்டு இருப்பாரு.. ஹீரோ எப்படி ஃபீல் பண்ணறாரோ அதே மாதிரி நாமும் ஃபீல் பண்ணணும் அப்படிங்கிறதுக்காக, படம் முழுக்க ஒரே அறையில்தான் கேமிரா இருக்கும்.. ஹீரோவோட அதே பார்வையிலதான் நாமும் பார்ப்போம்.. ஹீரோ எதிர் வீட்டைப் பார்க்க, நாம பார்க்கற மாதிரி தோணும்.. கடைசில, எதிர்வீட்டுக்காரன் ஹீரோவைத் தாக்க வர்றப்போ, நம்மைத் தாக்க வர்ற மாதிரி பயம் வரும்.. அந்த ஃபீலிங்கை வெறும் கேமிராவை வச்சு சாதிச்சார் ஹிட்ச்காக்..

1972-ல வந்த காட்ஃபாதர் படத்துல, மார்லன் பிராண்டோ அடிக்கடி சொல்லற முக்கியமான வசனம் இது: Never let others know what you think. அப்படி சொல்லற மார்லன் பிராண்டோ என்ன நினைக்கிறார்னு நமக்கு தெரியக்கூடாது இல்லையா.. அதுனால அவர் வர்ற காட்சிகள் முழுக்க அவர் தலைக்கு நேரா மேல லைட்டிங் வச்சு, அவரோட கண்கள் எப்போதும் நிழல் இருட்டுலதான் இருக்கும்.. ஒருத்தரோட கண்களைப் பார்க்காம, அவர் சந்தோஷப் படறாரா, வருத்தப்படறாரா, பயப்படறாரான்னு சொல்லறது கஷ்டம்.. அதுனால அவர் என்ன நினைக்கிறார்னு புரிஞ்சுக்க முடியாத குழப்பத்தை நமக்கு உண்டாக்கினாங்க..

இசை, வசனம், கதை, ஃபளாஷ்பேக், கேமிரா, லைட்டிங் எல்லாமே படத்தின் elements (அம்சங்கள்). இந்த அம்சங்களை வச்சு எப்படி பார்வையாளனை ஃபீல் பண்ண வச்சுருக்காங்களோ, அதே மாதிரி, நம்மாளு நோலன் எடுத்த Memento படத்துல, திரைக்கதை அப்படிங்கிற ஒரு அம்சத்தை வச்சு, கதாபாத்திரத்துக்கு இருக்க அதே ஃபீலிங்கை பார்வையாளனுக்கு கொடுத்திருக்கார்..

ஹீரோவுக்கு Short Term Memory Loss. சில நிமிடங்களில் நடந்தது மறந்து விடும். (கஜினி சூர்யா போல) அதனால் யார் நல்லவர், யார் கெட்டவர், யார் நண்பர், யார் எதிரி, யாரை நம்பலாம் நம்பக்கூடாதுன்னு எதுவுமே புரியாது ஹீரோவுக்கு. ஹீரோவுக்கு இவ்ளோ குழப்பம் இருக்கப்போ, அந்த குழப்பம் நமக்கும் இருக்கணும் இல்ல. ஆனா நமக்குதான் Short Term Memory Loss இல்லயே. சாதாரணமா கதை சொன்னா, நல்லவங்க யாரு கெட்டவங்க யாருன்னு நமக்கு தெரிஞ்சுடும். அதனால, படத்துல கதையே Reverse-ல போகுது. இதை reverse chronology-ன்னு சொல்லுவாங்க.. non-linear-ல ஒரு வகை இது.. அதாவது படத்தோட முதல் காட்சியே, கிட்டத்தட்ட climax மாதிரிதான். வேற யாரும் இந்த அளவுக்கு non-linear-ஐ பொருத்தமா உபயோகப்படுத்தியதா தெரியல..

நோலன் சொன்ன அற்புதமான கருத்து இது:

நாவல்களில் ஒரு கதாபாத்திரம் நினைப்பதை, அப்படியே வாசிப்பவனுக்கு சொல்வது போல narration-ஆக எழுதலாம்.. ஆனால், திரைப்படங்களில் அதை அப்படியே காட்ட ஒளியும், ஒலியும் இருப்பதால், பெரும்பாலும் narration தேவையில்லையென தவிர்த்து விடுகின்றனர்.. இதனால திரையில் பல விஷயங்களைப் பார்த்தும், கேட்டும், கதாபாத்திரத்தை விட அதிகமாக தெரிந்துகொள்கிற வசதி வந்துவிடுகிறது பார்வையாளனுக்கு..

படம் முழுக்க, கதாபாத்திரம் மட்டுமின்றி, அங்கு ஒரு கேமிராமேன் நின்று படமெடுக்கிறார் என்ற உள்ளுணர்வும் பார்வையாளனுக்கு இருந்து கொண்டே இருக்கிறது.. இதனால் நாவல்களில் கிடைக்கிற, கதாபாத்திரத்துடன் ஒன்றுவது போன்ற உணர்வு சினிமாவில் கிடைப்பதில்லை.. கதாபாத்திரத்துக்கு எவ்வளவு விஷயம் தெரியுமோ, அவ்வளவு விஷயம் மட்டுமே பார்வையாளனுக்கும் தெரிந்தால், பார்வையாளனும் கதாபாத்திரத்தைப் போலவே யோசிப்பான்.. அதனால் கதாபாத்திரத்தோடு ஒன்றி விடுவான்.. (Rear Window மாதிரி..) Memento-வின் ஹீரோ கதாபாத்திரம் காலையில் எழுந்தால், அது யார் அறை, அது என்ன ஊர், என்ன நாள் எதுவுமே ஹீரோவுக்கு தெரியாது.. கதையை நேராக சொன்னால், (கஜினி படம் போல) ஹீரோ எங்கிருக்கிறான், ஏன் இங்கிருக்கிறான் என்று பார்வையாளனுக்குத் தெரிந்துவிடும்.. அதெல்லாம் பார்வையாளனுக்குப் புரிந்துவிட்டால், ஹீரோவின் மனக்குழப்பத்தை உணரமுடியாது.. எனவே கதையோடு ஒன்றி இருக்கமாட்டார்கள்.. அதனாலேயே non-linear-ஆக எடுத்தேன்..

இது மட்டும் இல்ல.. இன்னொரு விஷயம் சொன்னாரு.. அதாவது...

வாழ்க்கையில நாம கேள்விப்படற அல்லது தெரிஞ்சுக்கற எல்லா விஷயங்களையும், நடந்த அதே வரிசையில தெரிஞ்சுக்கறது இல்ல.. உதாரணத்துக்கு, முதல்ல உங்க பக்கத்துவீட்டுக்காரர் ஒரு குடிகாரன்னு தெரியுது, அப்பறம் அவர் எங்க வேலை பார்க்கறார்னு தெரியுது, அப்பறம் அவர் சொந்த ஊர் எதுன்னு தெரியுது.. இதெல்லாம் வேற வேற வரிசையில தெரிஞ்சாலும், நம்மால சரியா பொருத்தி முழுசா புரிஞ்சுக்க முடியுது.. நாம வாழ்க்கையிலேயே தினமும் non-linear இருக்கு.. இதெல்லாம் நமக்கு புதுசு இல்ல..

அது மட்டுமில்ல.. ஒரு கதையை எப்படி சொல்லணுமோ அப்படி சொன்னா அது linear.. மாத்தி சொன்னா, அது non-linear.. Memento-வை பார்வையாளன் ஃபீல் பண்ணற மாதிரி சொல்லணும்னா, இப்படிதான் சொல்ல முடியும்.. அதுனால இது non-linear இல்ல.. linear-தான்.. ஒருவேளை இந்த படத்தை நேரா சொன்னாதான் பார்வையாளனை ஃபீல் பண்ண வைக்கணும்கிற நோக்கம் நிறைவேறாது.. குழப்பத்தை அனுபவிக்க, பார்வையாளன் காட்சிகளை மாத்தி யோசிச்சுக்க வேண்டியிருக்கும்.. அதுனால இந்த படத்தை நேரா எடுத்திருந்தாதான் அது non-linear.. -அப்படிங்கறாரு..

புரிஞ்சுடுச்சா..? இவரு பேசுறதே இப்படி இருக்கறப்போ, ரெண்டு வருஷம் யோசிச்சு படம் எடுத்தா எப்படி இருக்கும்?

Memento-வை சுருக்கமா எழுதினாலும் ஒரு தனி போஸ்ட் வேணும்.. அதுனால அடுத்த போஸ்ட்ல Memento-வைப் பார்க்கலாம்.. அதுக்கு முன்னாடி படத்தை ஒருமுறை பார்த்துட்டு வந்துட்டீங்கன்னா, படிக்க வசதியா இருக்கும்..

Psychological thrillers:

Psychological thriller அப்படிங்கறது த்ரில்லர் படங்கள்ல ஒரு உட்பிரிவு.. இந்த மாதிரி படங்கள்ல, ஹீரோவும் வில்லனும் மற்ற த்ரில்லர் படங்கள் மாதிரி துப்பாக்கி எடுத்துட்டு துரத்திட்டே இருக்க மாட்டாங்க.. ரெண்டு பேருக்கிடையில, Mind game எனப்படும் உளவியல் ரீதியான விளையாட்டுக்களே நடக்கும்.. பொதுவா வில்லன் புத்திசாலியா இருந்தாதான், ஹீரோ கேரக்டருக்கு மரியாதை கூடும்.. (இதுனாலதான் முதல்வன், படையப்பா, சிவாஜி போன்ற படங்கள்ல வில்லன் கேரக்டருக்கும் ஒரு ’கெத்து’ இருக்குனு நினைக்கிறேன்..) Psychological thriller படங்கள்ல கேட்கவே வேண்டாம்.. வில்லன் பெரும்பாலும் ஹீரோவை விட புத்திசாலியா இருப்பான்.. ஹீரோவோட பலம், பலவீனம், எங்க அடிச்சா எங்க வலிக்கும்னு எல்லாம் தெரிஞ்சு வச்சுருப்பான்.. ஹீரோவும் அவனை சமாளிக்கற அளவுக்கு இருப்பாரு..

நாமெல்லாம் செஸ் விளையாடினா அடுத்த மூவ் என்ன பண்ணலாம்னுதான் யோசிப்போம்.. ஆனா, விஸ்வநாதன் ஆனந்த் மாதிரி ஜாம்பவான்கள் எதிராளி என்ன பண்ணுவான், அடுத்தது நாம என்ன பண்ணலாம், அதுக்கு எதிராளி திரும்ப என்ன பண்ணுவான் அப்படின்னு அடுத்த ஆறேழு மூவ் யோசிப்பாங்களாம்.. Psychological thriller படங்கள்ல ஹீரோவும் வில்லனும் அப்படிதான் யோசிப்பாங்க.. அடுத்தவங்க என்ன பண்ணுவாங்க, அதை எப்படி சமாளிக்கறது அப்படின்னே போட்டி இருக்கும்..

நோலனோட எல்லா படமுமே இந்த வகைப்படங்கள்தான்.. Psychological Thriller வகைக்கே இவர் படங்கள்தான் உதாரணம்னு சொல்லலாம்..

வேகமான காட்சிகள்:

எப்படி கதாபாத்திரங்களை அறிமுகப் படுத்தணும், எவ்வளவு நேரம் ஒரு காட்சியைக் காட்டணும், எப்படி கதையில பிரச்சினையைக் கொண்டுவரணும் இப்படியெல்லாம் ஹாலிவுட் படங்கள்ல பல திரைக்கதை விதிமுறைகள் இருக்கு.. நோலன் எதையும் மதிச்சதில்லை.. குப்ரிக், க்வெண்டின் எல்லாம் மெதுவா கதை சொல்லற வகைன்னா, இவர் அதுக்கு நேரெதிர்.. பரபரன்னு வேகமா போகும் காட்சிகள்..

ஹீரோவும் வில்லனும் யோசிக்கறதை நாம புரிஞ்சுக்கறதுக்குள்ள, அடுத்த சீன் வந்துடும்.. இதெல்லாம் பார்வையாளனுக்கு புரியணுமே அப்படிங்கற கவலையெல்லாம் எப்பவுமே கிடையாது நோலனுக்கு..

வேகமான காட்சிகள்.. ஹீரோ வில்லன் ரெண்டு பேரும் புத்திசாலித்தனமா பேசிக்கறாங்க, உளவியல்ரீதியா விளையாடறாங்க.. அதுக்கு மேல non-linear வேற.. எப்படிப்பா படம் புரியும்னு நோலனைக் கேட்டா, “சரிதானே.. நான் ரெண்டு வருஷமா யோசிச்சது, உங்களுக்கு எப்படி ரெண்டு மணி நேரத்துல முழுசா புரியும்?”-னு சொல்லறாரு..

ஆனா, இவர்கிட்ட பிடிச்ச விஷயமே, சும்மா குழப்பிவிட்டுப் போறதில்லை இவரோட நோக்கம்.. குழப்பத்துக்குப் பின்னாடி, திரைக்கதையில புதுமைகள், கதாபாத்திர படைப்பில் புதுமைகள்னு பல விஷயங்கள் இருக்கும்.. அந்த புதுமையான அனுபவத்தைக் கொண்டுவர குழப்பம் தவிர்க்க முடியாததாக இருக்கும்.. பலமுறை பார்த்து ஒரு வழியா குழப்பத்தைப் போக்கினதுக்கு அப்பறம், அடடா இப்படி ஒரு படம் எடுத்துருக்காரே அப்படின்னு ஒரு வியப்பு வரும் பாருங்க.. அதுக்காகவே படம் பார்க்கணும்..

திரைக்கதை எழுதுவதில் புதுமை:

திரைக்கதை எப்படி எழுதணும்னு சில விதிமுறைகள் இருக்கு.. Capital Letters, Small Letters, Paragraph, Explanation of characters, places அப்படின்னு பல விஷயங்கள் இருக்கு.. ஏன் இப்படிதான் எழுதணும்னு அந்த ரூல்ஸையும் தூக்கி குப்பையில போட்டுட்டாரு.. எல்லாரும் அவர் எழுதற புதுமாதிரியான ஸ்டைலை ரொம்ப நல்லாயிருக்குன்னு சொல்லறாங்க..

உதாரணத்துக்கு, இது Memento-வின் ஆரம்பக்காட்சி..

A POLAROID PHOTOGRAPH, clasped between finger and thumb: a crude, crime scene flash picture of a MAN'S BODY lying on a decaying wooden floor. A BLOODY MESS where his head should be.

இதை மற்ற திரைக்கதை எழுதுபவர்கள் எழுதினால், கிட்டத்தட்ட இந்த ஸ்டைலில் இருக்கும்..

We see A POLAROID PHOTOGRAPH which is clasped between finger and thumb: there is a crude, crime scene flash picture of a MAN'S BODY lying on a decaying wooden floor. Now we see a BLOODY MESS where his head should be.

இந்த அதிகப்படியான வார்த்தைகள் நாம் படிப்பது வெறும் ஸ்கிரிப்ட்தான் அப்படிங்கிற உள்ளுணர்வை தந்துகிட்டே இருக்கு.. அந்த உணர்வே முழுமையா காட்சியை கற்பனை செஞ்சு பார்க்கவும் தடையா இருக்கு.. அதனால தேவையில்லாத வார்த்தைகளை பயன்படுத்தாம, படிக்க, படிக்க, அப்படியே காட்சி மனசுல விரியற உணர்வை கொண்டுவருது இவரோட ஸ்கிரிப்ட்...!!

வசூலில் பெரிய சாதனைகள்:

முதல் படம் எடுக்க இவர்கிட்ட காசு இல்லை.. தயாரிப்பாளர் யாரும் உதவி பண்ணல.. இவரும், இவரோட நண்பர்களும் சேர்ந்து வெறும் 6000 டாலர் செலவில், சனி ஞாயிறு மட்டும் ஷூட்டிங் எடுத்து முடிச்ச படம் Following (1998). (தமிழ்ல வாமணன்னு ஒரு படம் வந்துச்சே.. அது இந்த படத்தோட தழுவல்தான்..) முதல் படத்தை வச்சுதான் அடுத்த படத்துக்கான தயாரிப்பாளரை பிடிக்க முடிஞ்சது.. இந்த விஷயத்தில் க்வெண்டினுக்கும் இவருக்கும் பல ஒற்றுமைகள்..

ஆனா, இப்போ வார்னர் ப்ரதர்ஸ் தயாரிப்பில் படம் எடுக்க ஆரம்பிச்சப்பறம், காசுக்கு பஞ்சமேயில்லை.. வசூலும் கொட்டுது.. இதுவரை உலக வரலாற்றில் 6 படங்கள்தான் 1 பில்லியன் டாலர் வசூலை தாண்டியிருக்கு.. அதுல Dark Knight(2008)-ம் ஒன்னு.. (ஏழாவதா சுறா படம் இருக்கும்னு பரவலா பேசிக்கறாங்க..)

இவருக்கு ஒரு சகோதரர் இருக்கார்.. ஜொனாத்தன் நோலன்.. அவரும் பல படங்கள்ல சேர்ந்து வேலை பார்த்திருக்கார்.. அவர் எழுதுன சிறுகதையில இருந்துதான் Memento கதை உருவாச்சாம்..

இவரோட எல்லா படத்துக்கும் சில ஒற்றுமைகள் இருக்கு.. யாராவது ஒருத்தரோட மரணம் ஹீரோவை பாதிச்சு இருக்கும்.. Batman Begins தவிர வேறு எதுவும் happy ending கிடையாது.. யாராவது மனவியாதி பாதிக்கப்பட்டவங்க இருப்பாங்க.. ஆனா, பல ஒற்றுமைகள் இருந்தாலும், ஒவ்வொரு படமும் ஒவ்வொரு வகைதான்.. அதுவும் தொடந்து மெருகேறிட்டே வர்றது தெரியும்..

இவரோட அடுத்த படம் Inception.. படம் பேரை நல்லா ஞாபகம் வச்சுக்குங்க.. ஏன்னா, இன்னும் ரெண்டு மாசத்துல ஊரெல்லாம் இந்த படத்தைப் பத்திதான் பேச்சாயிருக்கும்..

ஜூலை 16ம் தேதி ரிலீஸாகுது.. கொஞ்சமா கதையை சொல்லி இருக்காங்க.. அதுக்கே தலை சுத்துது.. கதை என்னன்னா..

ஹீரோ டி-காப்ரியோ அடுத்தவங்களோட கனவுக்குள்ள புகுந்து, அங்கேயிருந்து அவங்களோட பர்சனல் விஷயங்களை எல்லாம் அவங்களுக்கு தெரியாமலேயே திருடி, அதை வச்சு பணம் சம்பாதிக்கறவன்.. இதனால, அவனோட வாழ்க்கையில முக்கியமான விஷயங்களை இழந்துடறான்.. அது திரும்ப கிடைக்கணும்னா, அவன் ஒரு கஷ்டமான கனவுத்திருட்டை செய்யணும்னு சொல்லறாங்க.. அந்த வேலையை செய்யறதைத் தடுக்க, இவனை விட சக்திவாய்ந்த ஒரு வில்லன் கூட்டம் அலையுது.. அதை எப்படி சமாளிக்கறான் அப்படிங்கிறதுதான் படம்.. கனவுக்குள்ள கனவுன்னு சுத்திகிட்டே இருக்குமாம்.. பல கனவுலகங்கள்ல ஒரே சமயத்துல நடக்கிறதை, மாத்தி மாத்தி காட்டியிருக்காங்களாம்.. பல பேர் மாத்தி மாத்தி narration பண்ணற மாதிரி வருதாம்..

படத்தோட கான்செப்ட்டை வச்சு ஒரு கேம் கூட வச்சுருக்காங்க.. http://inceptionmovie.warnerbros.com/

இது எப்பவும் போடற மாதிரி மொக்க ட்ரெய்லர் இல்ல.. இப்படி ஒரு ட்ரெய்லர் என் சர்வீஸ்ல பார்த்தது இல்லைங்க.. ஒரு தடவை பாருங்க.. நீங்களும் என்ன மாதிரி ஜூலை 16 எப்ப வரும்னு காத்திருப்பீங்க..

A Beautiful Mind [2001] – அங்கீகரிக்கப்படாத மனதின் வலி

2010-05-24T23:20:00.008+05:30

உங்களுக்கு அதிக திறமை இருந்தும், புரிந்துகொள்ளப்படாமல் நிராகரிக்கப் பட்டிருக்கீங்களா? கல்லூரியில் புரியாமல் படிப்பவர்கள், உங்களை விட அதிக மதிப்பெண் வாங்கி இருக்கிறார்களா? நீங்க கேக்கற நல்ல கேள்வி புரியாமல் ஆசிரியர் உங்களை உட்கார சொல்லியிருக்கிறாரா? அலுவலகத்தில் நீங்கள் சொல்லும் புத்திசாலித்தனமான விஷயங்கள் உங்கள் மேலதிகாரிக்கு விளங்கவேயில்லையா? இந்தப்படம் உங்களை அப்படியே பிரதிபலிக்கும்..

நீங்க புத்திசாலித்தனமா ஒரு விஷயத்தை சொன்னா, அது எவ்வளவு தூரம் மத்தவங்க கிட்ட போய் சேருதுங்கறது, அவங்களோட புரிந்துகொள்ளும் சக்தியைப் பொறுத்தது.. உலகத்தின் சிறந்த பல்கலைக்கழகத்தின் பேராசிரியர்களாலேயே புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு ஒருவன் புத்திசாலியாக இருந்தால், அவனோட கருத்துக்கள் எல்லாமே புரிந்து கொள்ளப்படாமல் நிராகரிக்கவே படும்.. அப்படி ஒருவனின் கதையே இது..

ஜான் நாஷ் (John Nash) என்ற விஞ்ஞானியின் வாழ்க்கையில் நடந்த உண்மைச் சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட கதை.

1947. அமெரிக்காவுல இருக்கற Princeton பல்கலைக்கழகம்.. உலகின் தலைசிறந்த பல்கலைக்கழகங்கள்ல ஒன்னு.. அங்க படிக்கற எல்லாரும் வளரும் விஞ்ஞானிகள்.. ஹீரோ ஜான் நாஷ் (Russell Crowe) அங்க படிக்க சேர்ந்திருக்கிற மாணவர்.. அவர் யார்கிட்டேயும் அதிகம் பேசறது கிடையாது.. முதல் நாள் கல்லூரியில் நடக்கிற பார்ட்டியில கலந்துக்கறார்.. அங்கே வர்ற ஒரு மாணவனோட tie டிஸைனையும், கண்ணாடி கோப்பையில பட்டு பிரதிபலிக்கும் சூரியனின் ஒளியையும், அடுக்கிவச்சுருக்கற பழங்களையும் ஒப்பிட்டு, அந்த tie டிஸைன்ல இருக்கற தப்பை mathematical-ஆ நிரூபிக்கலாம்னு சொல்லறாரு.. அது அவங்களுக்கெல்லாம் புரியல.. (நமக்கும் புரியல..)

உலகத்துல நடக்கிற எல்லா விஷயங்களையுமே அறிவியல்ரீதியா equations-லேயே சொல்லிடலாம்.. அதை அவர் ரொம்ப சுலபமா செய்யறாரு.. அவ்வளவு புத்திசாலி.. ஆனா, மத்தவங்களுக்கு புரியாததால கிண்டல் பண்ணறாங்க..

மற்ற மாணவர்கள் எல்லாரும் நல்லா பேசி நண்பர்கள் ஆகிடறாங்க.. ஆனா, ஹீரோ மட்டும் தனியா ஹாஸ்டலுக்கு போறார்.. அவங்க எல்லாரும் சிரிச்சு பேசிகிட்டே ஹாஸ்டலுக்கு போறாங்க.. தனியா இருக்கறதுக்கு அவர் கொஞ்சம் ஃபீல் பண்ண ஆரம்பிக்கற அந்த நிமிஷம், அவர் அறைக்கு ஒரு ரூம் மேட் வர்றாரு.. அவர் பேரு சார்லஸ்.. அவர் ஹீரோகிட்ட நல்லா பழகறாரு..

மற்றொரு நாள்.. மைதானத்துல நடக்கிற கால்பந்தாட்டத்தை பார்க்கறாரு.. பந்து எப்படி கொண்டுசெல்லப்படுதுன்னு ஒரு ஃபார்முலா எழுதறாரு.. ஒரு குருவிக்கூட்டத்துக்கு தீனி போட்டு. அதுங்க எப்படி தீனியை நோக்கி நகருதுன்னு ஃபார்முலா எழுதறாரு..!! இதெல்லாம் மத்தவங்களுக்கு கேலியா தெரியுது.. அவங்க எல்லாரும் சுலபமான ஆராய்ச்சிகளை செய்யறாங்க.. ஆனா மத்தவங்க மாதிரி இல்லாம, புதுமையா ஏதாவது கண்டுபிடிக்கணும்னு நினைக்கிறாரு ஹீரோ.. ஆனா, பல மாதங்கள் ஆகியும் அவர் எதுவும் கண்டுபிடிக்காததால, அவருக்கு மட்டும் வேலை கிடைக்காம போக வாய்ப்பிருக்குன்னு ஆசிரியர் சொல்லறாரு..

ஆசிரியர் ஹீரோவை canteen-க்கு கூட்டிட்டு போறாரு.. அங்க மற்றொரு பேராசிரியருக்கு எல்லாரும் அவங்களோட பேனாவை குடுத்துட்டு, வாழ்த்து சொல்லிட்டுப் போறாங்க.. அவரு ஏதோ விருது வாங்கியிருப்பாரு போல.. (ஏதாவது பெருசா சாதிச்சுட்டா, பேனாவை கொடுத்து வாழ்த்து சொல்லிட்டு போறது அவங்க வழக்கம்) அந்தக் காட்சியைக் காட்டி, ஆசிரியர் ஹீரோகிட்ட பேசற வசனம் இது..

Teacher: What do you see, John?

John: Recognition

Teacher: Try seeing accomplishment.

இது ரொம்ப முக்கியமான வசனம்.. ஆசிரியரைப் பொறுத்தவரை விருது வாங்கினவரு பெருசா சாதிச்சு இருக்காரு.. ஆனா, ஹீரோவை பொறுத்தவரை, பேராசிரியர் சாதிச்சதை மத்தவங்க இப்பதான் recognize பண்ணறாங்க.. அதாவது ஒவ்வொருத்தருக்கும் திறமை எப்பவுமே இருக்கு.. ஆனா, அதை அடுத்தவங்க புரிஞ்சுக்கறப்போதான் பாராட்டறாங்க.. பாராட்டப்படாதவங்களுக்கு திறமை கிடையாதுன்னு அர்த்தமில்லை.. இந்த கருத்தைதான் படம் முழுக்க பல காட்சிகள்ல மறைமுகமா சொல்லறாங்க..

ஹீரோ தான் எந்த ஆராய்ச்சியும் ஆரம்பிக்கலைன்னு ரொம்ப வருத்தப்படறாரு.. ரூம் மேட் சார்லஸ் வந்து அவருக்கு ஆறுதல் சொல்லறாரு..

ஒரு நாள், ஹீரோ மற்ற 4 மாணவர்களோட bar-ல உட்கார்ந்து இருக்கும்போது, 5 பொண்ணுங்க அங்க வர்றாங்க.. அதுல ஒரு பொண்ணுதான் அழகா இருக்கா.. எல்லாருக்கும் அவ மேல ஒரு கண்ணு.. எல்லாரும் அந்த பொண்ண கரெக்ட் பண்ண பார்த்தா, யாராவது ஒருத்தருக்கு அந்த பொண்ணு கிடைக்கும்னு மத்த 4 மாணவர்களும் சொல்ல, ஹீரோ மறுக்கறாரு.. அப்படி போனா, அது மத்த 4 பொண்ணுங்களை அவமானப்படுத்தறது மாதிரி.. அது மட்டும் இல்ல.. அந்த அழகான ஒரு பொண்ணுக்கு 5 பேர் போட்டி போடறதால யாருக்குமே கிடைக்காம போக வாய்ப்பிருக்கு.. அதுனால, முதல்ல 4 பேர், மத்த 4 பொண்ணுங்க கிட்ட போனா, அந்த அழகான பொண்ணும் மீதியிருக்கிற ஒரு பையனும் மட்டும் இருப்பாங்க.. ரொம்ப சுலபமா ஒர்க் அவுட் ஆயிடும்னு சொல்லறாரு..

அப்போதான் ஹீரோவுக்கு தோணுது.. Adam Smith-னு ஒரு விஞ்ஞானி 150 வருஷத்துக்கு முன்னாடி சொல்லியிருக்கற தத்துவம் என்னன்னா, சமூகத்துல ஒவ்வொருத்தரும் அவங்கவங்க நல்லதுக்காக மட்டும் உழைச்சாலே, சமூகத்துக்கும் நல்லது நடக்கும்.. ஆனா, நம்ம ஹீரோவோட தத்துவத்தின்படி, அவங்கவங்க நல்லதுக்காக மட்டுமில்லாம, எல்லோருடைய மொத்த நல்லதுக்காகவும் சேர்ந்து உழைச்சாதான், சமூகத்துக்கும் நல்லது நடக்கும்.. ஹீரோவுக்கு ஐடியா தோணிடுச்சு.. மாசக்கணக்கில அந்த தத்துவத்துக்கான சமன்பாடுகளை எழுதறாரு.. 150 வருஷமா இருந்த தப்பான தத்துவத்தை மாத்தி எழுதியிருக்காரு.. இது ஒரு பெரிய சாதனை.. அதனால அவர் விரும்பிய வேலை கிடைக்குது.. ரூம் மேட், ஆசிரியர்கள், நண்பர்கள் எல்லாரும் அவரைப் பாராட்டறாங்க..

5 வருஷத்துக்கு அப்பறம், ஹீரோ ரகசிய குறியீடுகளாக எழுதப்பட்ட விஷயங்களை கண்டுபிடிப்பதில் தேர்ந்தவரா இருக்கிறாரு.. ரஷ்யாகிட்ட இருந்து கைப்பற்றின ஒரு ரகசிய குறியீட்டை என்னன்னு கண்டுபிடுக்க அவர் ராணுவத் தலைமையிடமான பெண்டகனுக்கு வர்றாரு.. ஒரு சுவர் முழுக்க ஆயிரக்கணக்கான எண்கள் மட்டுமே இருக்கு.. அதுல என்ன ரகசிய குறியீடு இருக்குன்னு கம்ப்யூட்டரால கண்டுபிடிக்க முடியல.. அதை ஹீரோ கண்டுபிடிக்கணும்.. அதுதான் வேலை..

பல மணி நேரமா யார்கிட்டேயும் பேசாம, அந்த சுவர்ல இருக்கற எண்களை பார்த்து யோசிச்சுகிட்டே இருக்காரு.. அவருக்கு குறியீடுகள் எழுதப்பட்ட விதம் புரிய ஆரம்பிக்குது.. அதெல்லாம் அமெரிக்க வரைபடத்துல இருக்கற சில இடங்களை குறிக்குதுன்னு புரியுது.. அவர் செஞ்சது பெரிய கண்டுபிடிப்பு.. ஆனா, ராணுவ விஷயம்கிறதால அதுக்கெல்லாம் மேடை போட்டு பாராட்டுவிழா நடத்த முடியாது.. சுலபமா, தேங்க்ஸ்னு சொல்லி அனுப்பிடறாங்க.. அதனால கொஞ்சம் வருத்தமடையறப்போ, அங்க ஒருத்தர் தொப்பி போட்டுகிட்டு இவரையே பார்த்துகிட்டு இருக்கறதை கவனிக்கறாரு..

இவ்வளவு திறமை இருந்தும், வெளியே தெரியாததால, ஹீரோவை பல்கலைக்கழகத்துல பாடம் எடுக்க அனுப்பிடறாங்க.. ஆராய்ச்சியை விட்டுட்டு பாடம் எடுக்கறதுல அவருக்கு விருப்பம் இல்ல.. அந்த சமயத்துல அந்த தொப்பி போட்ட ஆள் ஹீரோவை சந்திக்கறாரு.. அவர் பேரு பார்ச்சர்.. (Parcher) அவர் அமெரிக்க ராணுவ அதிகாரின்னும், ஹீரோவோட திறமையில வியந்து, அவருக்கு ஒரு ரகசிய ரஷ்ய குறியீட்டை கண்டுபிடிக்கற வேலை தர்றதாகவும் சொல்லறாரு.. ஹீரோவும் சந்தோஷமா ஒத்துக்கறார்..

தினசரி நாளிதழ்கள்ல வர்ற விளம்பரங்கள்ல சில ரகசிய குறியீடுகளை ரஷ்யா அனுப்பறதாகவும், அதைக் கண்டுபிடிச்சா, அமெரிக்காவுக்கு நல்லதுன்னும் சொல்லறார்.. அதனால, தினமும் நாளிதழ்ல வர்றதை பல மணி நேரம் ஆராய்ச்சி செஞ்சு பல குறியீடுகளை கண்டுபிடிச்சு, பார்ச்சர் சொன்ன அட்ரஸுக்கு கண்டுபிடிச்சதை அனுப்பி வைக்கறாரு..

இதுக்கு இடையில, ஹீரோவும் அவரோட மாணவி ஒருத்தியும் காதலிக்க ஆரம்பிக்கறாங்க.. கல்யாணமும் செஞ்சுக்கறாங்க..

ஹீரோ பார்ச்சருக்காக செய்யற ரகசிய வேலையைப் பத்தி யார்கிட்டேயும் சொல்ல முடியல.. தனியா உட்கார்ந்து வேலை பார்த்துகிட்டு இருக்கப்போ, அவரோட பழைய ரூம் மேட் சார்லஸ் அவரைப் பார்க்க வர்றாரு.. பல வருஷத்துக்கு அப்பறம் பார்க்கறதால, நிறைய பேசறாங்க.. சார்லஸின் அக்காவோட 8 வயசு பொண்ணும் கூட இருக்கா.. .

ஒருநாள் பார்ச்சரை பார்க்க போறப்போ, ரஷ்யர்கள் அங்கே வந்து சுட ஆரம்பிக்கறாங்க.. அங்க இருந்து ஹீரோ தப்பிச்சுடறாரு.. ஆனாலும், அவரை விடாம துரத்தறாங்க.. ஹீரோ ஒரு மேடையில பலபேர் முன்னிலையில பேசிகிட்டு இருக்கப்போ, அங்கேயும் ரஷ்யர்கள் வந்துடறாங்க.. தப்பிச்சு ஓடறாரு.. இருந்தாலும் அவரை பிடிச்சு மயக்கமாக்கிடறாங்க..

இதுக்கப்பறம் படத்துல பெரிய ட்விஸ்ட் இருக்கு.. ட்விஸ்ட்டை தெரிஞ்சுக்க விரும்பாதவங்க, படம் பார்த்துட்டு வந்து படிங்க..

கண்விழிச்சா மருத்துவமனையில இருக்காரு.. டாக்டர் அவரைப் பரிசோதிச்சுட்டு, அவர் மனைவிகிட்ட சொல்லறாரு.. ஹீரோவுக்கு Schizophrenia அப்படின்னு ஒரு மனநோய்.. இல்லாத மனிதர்களை இருக்கறதா நினைச்சுக்கற வியாதி.. சார்லஸ், சார்லஸ் கூட இருக்கற அந்த சின்ன பொண்ணு, பார்ச்சர் யாருமே உண்மை இல்லை..!!

எல்லாமே ஹீரோவோட கற்பனையே.. எப்போவெல்லாம் மத்தவங்களால ஹீரோவோட திறமையை புரிஞ்சுக்க முடியலையோ, எப்பவெல்லாம் நிராகரிக்கப்படுகிறாரோ, அப்போதெல்லாம் இதுபோல கற்பனை ஆட்கள் அவரைப் பாராட்டறதாகவும், அவர் திறமைக்கு வேலை தர்றதாகவும் அவரா நினைச்சுக்கறாரு.. மேலே விமர்சனத்துல பச்சை நிறத்துல இருந்த எல்லாமே அது போன்ற காட்சிகளே..

அவருக்கு யாருமே ரூம் மேட் இருந்த்தில்ல.. பார்ச்சர்னு யாரும் எந்த வேலையும் கொடுக்கல.. இவராவே கற்பனை பண்ணிட்டு, தினசரி நாளிதழ்ல இல்லாத விஷயங்களை கண்டுபிடுச்சுட்டு இருந்திருக்காரு.. ரஷ்யர்கள் யாரும் அவரை துரத்தினதும் இல்லை.. எல்லாமே அவரா கற்பனை பண்ணிட்ட விஷயங்கள்..!!

அவருக்கு சிகிச்சை தர்ற டாக்டர்கள், மருத்துவமனை எல்லாம் ரஷ்யர்களின் ஏற்பாடுன்னு ஹீரோ நினைக்கறாரு.. அங்கிருந்து தப்பிக்கணும்னு அவரோட மனைவிகிட்ட சொல்லறாரு.. மனைவியோ அவருக்கு எப்படி புரிய வைக்கிறதுன்னு தெரியாம கஷ்டப்படறாங்க.. அவருக்காக வருத்தப்படறாங்க.. அவரோட சிகிச்சையப்போ கூடவே இருந்து கவனிச்சுக்கறாங்க.. பலநாள் சிகிச்சைக்கு அப்பறம் ஹீரோ வீட்டுக்கு வர்றாரு..

இருந்தாலும் முழுமையா குணமடையல.. இப்பவும், யாரும் ஹீரோவோட திறமையை பாராட்டாததுனால, பார்ச்சர் திரும்பவும் வர்றாரு.. (ஹீரோவோட கற்பனைதான்) குறியீடுகளைக் கண்டுபிடிக்கற வேலையை மீண்டும் ஆரம்பிக்கணும்னு சொல்லறாரு.. ஹீரோ மறுபடியும் கற்பனை பண்ணறதை தெரிஞ்சுக்கற அவரோட மனைவி, டாக்டருக்கு ஃபோன் பண்ணறாங்க.. இதனால, மனைவியைக் கொன்னுடுன்னு சார்லஸ், பார்ச்சர் எல்லாரும் சொல்லறாங்க.. ஹீரோவுக்கு ரொம்ப குழப்பமாகி, ஒரு நிமிஷம் யோசிக்கறாரு.. இப்பதான் புரியுது.. சார்லஸுக்கும், அந்த சின்ன பொண்ணுக்கும், இத்தனை வருஷமாகியும், வயசு அதிகமாகவே இல்ல.. அப்படியே இருக்காங்க.. அவருக்கு ஒரு நிமிஷத்துல எல்லாம் கற்பனைன்னு புரியுது..

ஒரு பக்கம் இதெல்லாம் புரிஞ்சாலும், அந்த கற்பனை உருவங்களும் இருந்துட்டேதான் இருக்கு.. சார்லஸும், குட்டி பொண்ணும் அவரையேதான் சுத்தி சுத்தி வர்றாங்க.. இதனால டாக்டர் சிகிச்சை அவசியம்னு சொல்லறாரு.. ஹீரோவோ, இப்ப தனக்கு எல்லாம் புரிஞ்சுட்டதாகவும், தன்னால சமாளிக்க முடியும்னும் சொல்லறாரு.. அவர் மனைவி அதைப் புரிஞ்சுகிட்டு அவருக்கு ஆதரவா பேசறாங்க.. ஹீரோவும் அவரோட மனைவியும் சேர்ந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமா தினமும் கற்பனை மனிதர்களை தவிர்க்கறது எப்படின்னு பேசறாங்க..

ஆராய்ச்சி வேலையை விட்டுட்டு, அவர் படிச்ச பல்கலைக்கழகத்துலேயே வேலைக்கு சேர நினைக்கிறாரு.. அங்க அவரை கல்லூரி நாட்கள்ல கேலி செஞ்ச மாணவர்தான் தலைமை பேராசிரியரா இருக்காரு.. திறமை அதிகமா இருந்தும், அவர்கிட்ட போய் வேலை கேட்டு நிக்கறதுக்கே ஹீரோவுக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு.. அந்த சமயம் சார்லஸ் அங்க வந்து, இந்த தலைமை ஆசிரியரை விட நீதான் திறமைசாலின்னு சொல்லறாரு.. (திரும்பவும் ஹீரோவோட மனதை பிரதிபலிக்கிற கற்பனையே) இருந்தாலும், இந்த முறை சார்லஸை அவர் கண்டுக்கவேயில்லை.. அங்கேயே வேலைக்கு சேர்றாரு..

ஒருநாள் கறபனை மனிதர்கள் கிட்ட பேசறதை நிறுத்திடணும்னு நினைக்கிறாரு.. ஹீரோ, சார்லஸ்கிட்ட அவர்தான் வாழ்க்கையில சிறந்த நண்பர்னும், ஆனால் இதுதான் கடைசியா அவர்கிட்ட பேசறதாகவும் சொல்லறாரு..

அதுக்கப்பறம் பல வருஷங்களா அங்கே பேராசிரியரா வேலை பார்க்கறாரு.. நண்பர்கள்கிட்ட நல்லா பழகறாரு.. மாணவர்கள்கிட்ட சிரிச்சு பேசி பாடம் எடுக்கறாரு.. அவரோட மனைவி ரொம்ப சந்தோஷப்படறாங்க..

1994. ஹீரோவுக்கு 70 வயசு.. இன்னும் சார்லஸ், குட்டிப்பெண், பார்ச்சர் எல்லாரும் இன்னும் தொடர்ந்து வந்துகிட்டே இருக்காங்க.. ஆனாலும் அவங்களை பார்க்கறதையோ, பேசறதையோ தவிர்த்துடறாரு..

ஹீரோவைப் பார்க்க ஒருத்தர் வர்றாரு.. ஹீரோவோ ஒரு மாணவியைக் கூப்பிட்டு, வந்திருக்கவர் மாணவி கண்ணுக்கு தெரியறாரான்னு கேக்கறாரு.. :-) (அவர் கற்பனையில்லைன்னு தெரிஞ்சாதான் புது மனிதர்கள் கிட்ட பேசறாரு..) பார்க்க வந்திருக்கிறவர் நோபல் பரிசு குழுவிலிருந்து வந்திருக்கார்.., பல வருஷங்களுக்கு முன்னாடி ஹீரோ எழுதிய கோட்பாடுக்காக, நோபல் பரிசுக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு இருக்கிறதா சொல்லறாரு.. அதை எல்லோரும் இப்போதான் recognize பண்ணி உபயோகப்படுத்த ஆரம்பிச்சு இருக்காங்கன்னு சொல்லறாரு..

இரண்டு பேரும் பேசிகிட்டே கேண்டீனுக்கு போறாங்க.. அங்கேயிருக்கிற ஒவ்வொருத்தரா அவங்க பேனாவை குடுத்து வாழ்த்திட்டுப் போறாங்க..!!

1994 நோபல் பரிசு வழங்கும் விழா.. அதுல ஹீரோ விருது வாங்கியபின் பேசறாரு.. அவ்வளவு அழகான வசனத்தை என்னோட வார்த்தையில சொல்ல விரும்பல.. அந்த வசனம் அப்படியே:

“I always believed in numbers, in the equations and logics that lead to reason. But, after a lifetime of such pursuits, I ask myself, what truly is logic? Who decides reason? And I have made the most important discovery of my life. It is only in the mysterious equations of love, any logical reasons can be found. (Seeing his wife,) I am only here tonight because of you. You are the reason I am. You are all my reasons”

எத்தனையோ ஆஸ்கர் விருது விழாக்களில் இதே மாதிரி ஒரு டயலாக்கை நேரடியா கேட்டிருந்தாலும், இந்த அளவுக்கு டச் இருந்ததில்லை..

கல்லூரி நாட்களில் மாணவர்களிடையே வேறு எந்த படத்துக்கும் இப்படி ஒரு வரவேற்பு இருந்ததில்லை.. பல காட்சிகளில் எங்களின் பிரதிபலிப்பை பார்த்தோம்.. GATE பரீட்சையில் இந்திய அளவில் 20வது ரேங்க் வாங்கிய என் நண்பன் அதே பாடத்தில் ஃபெயில் ஆனான்.. அவன் எழுதும் பதில்களும், அவன் கேட்கும் சந்தேகங்களும், செத்தாலும் புரியாது Ph.D. வாங்கிய என் கல்லூரி ஆசிரியர்களுக்கு..

Russell Crowe-க்கு ஆஸ்கர் கிடைக்காதது அதிசயம்தான்.. Gladiator-ல மாவீரனா நடிச்சுட்டு, இந்தப்படத்துல அதுக்கு நேரெதிர் கதாபாத்திரம்.. அப்பப்போ நெத்தியை சொறிஞ்சு அப்பாவியா சிரிக்கறதும், கல்லூரி மாணவரா இருக்கறதுல இருந்து, 70 வயசு பெரியவர் ஆகற வரைக்கும் அதே மேனரிஸத்தோடு இருக்கறதும் அருமை.. ஹீரோயின் Jennifer Connelly-ம் அபாரமான நடிப்பு.. சிறந்த படம், திரைக்கதை, இயக்கம், துணை நடிகை என 4 ஆஸ்கர் வாங்கியது..

Titanic, Avatar படங்களுக்கு இசையமைத்த James Horner-தான் இந்தப்படத்துக்கு இசை.. படம் பார்த்து பல மணி நேரத்துக்கு மனசுல ரீங்காரம் இருந்துட்டே இருக்க மாதிரி அருமையான பின்னணி இசை ஒன்னு இருக்கு.. அடிக்கடி விஜய் டிவில பின்னணி இசையா உபயோகப்படுத்தறாங்க..

திறமை புரிந்து கொள்ளப்படாமல் நிராகரிக்கப்படுவதின் வலியையும், நிராகரிக்கப்பட்டவனின் மனதை சரிசெய்யும் காதலின் வலிமையையும் இயல்பா சொல்லியிருக்காங்க.. கண்டிப்பா பார்க்கவேண்டிய படம்..